#GA4 #week4
#Gravy
खाण्याविषयी प्रेम असणाऱ्या माणसांचे सामान्यतः दोन प्रकार दिसुन येतात. पहिला प्रकार असतो 'हौशी खवय्ये'. जे एखादी वेगळी, एखादी प्रसिद्ध डिश शोधुन ती खाताना आपल्याला दिसतात. आणि दुसरा प्रकार असतो 'दर्दी खवय्ये'. ज्यांना नेमक्या जिन्नसांची आणि पाककृतींची जाण असते. 'दर्दी खवय्ये' नेमक्या वस्तूच्या शोधात बाजार पालथा घालतात. त्या खास जिन्नसांसाठी ओळखी बनवतात. वेळात वेळ काढून साग्रसंगीत ती रेसिपी बनवतात आणि त्याचा मनसोक्त आस्वाद घेत त्या मागची जमवाजमव करण्याची धडपड सार्थकी लावतात. अशी 'दर्दी खवय्यांनी' तृप्त होत, आस्वाद घेत, साजरी करण्याची डिश म्हणजे "चिंबोरीचा रस्सा'!"!
आमच्या परिसरातील खाडी क्षेत्रात सापडणारे 'मड क्रॅब', यांना 'चिंबोरी' म्हटले जाते. कोकणात यांना प्रेमाने 'कुरल्या' म्हणतात. काही लोक त्यांना खेकडे म्हणतात, पण खेकडे म्हणताच पावसात भाताच्या शेतात आढळणारे पांढरे खेकडे डोळ्यापुढे येतात. त्या मुळे आम्ही यांना आदराने चिंबोरीच म्हणतो. त्या भरलेल्या असल्यास (कवचाच्या आत जास्त गर असल्यास) उत्तम! त्या चांदण्या रात्री घ्याव्या की अमावास्येच्या जवळच्या तिथीला घ्याव्या या बाबत दर्दी खवय्यांमधे वेगवेगळे मतप्रवाह आहेत. मी कोळीण मावशीवर विश्वास ठेऊन घेते.
चिंबोऱ्या घेताना त्या जिवंत असाव्या. त्यांच्या नांग्या अनुभवी व्यक्तीने तोडाव्या. नांग्या आणि पाय काढल्यावर मुख्य कवचाच्या खालील त्रिकोणी भाग काढून माती असल्यास धुवून घ्यावी. मुख्य भागाचे दोन भाग करावे. कवच काढू नये, चव जाते. भरल्या चिंबोऱ्या करताना ते काढून पुन्हा लावावे लागते, पण ती रेसिपी पुन्हा कधीतरी सांगेन. आजसादर आहे 'दर्दी खवय्ये' ज्यावर जीव ओवाळून टाकतात तो 'चिंबोरीचा रस्सा'!