اول از همه بگم ما به این حلوا میگیم یک دو سه یعنی یک لیوان آرد برنج دوتا شکر سه تا آب ،اما اینو بذارین به حساب شیرازی بودنمون ،چون دوتا شکر برای یه لیوان آرد برنج بنظر من زیاده البته بستگی به اردتون هم داره من پیشنهاد میکنم خانم گری کنین خودتون آرد برنج تهیه کنین ،ولی اگر هم میخرین آرد خوب بخرین تا زعفرون گت و گرونی و شکر نازنین حیف آرد هندی نشه

اول از همه یکم آرد و بو میدین ،خیلی کم ها! ،چون آرد برنج اگه بو بخوره برکت نمیکنه ،بعد روغن اضافه کنید روغن اینقدر زیاد نمیخواد مثل بقیه ی حلواها در حدی که آرد برنج به روغن آغشته بشه و بازم خیلی کم تفت میدید ،من خودم در همین مرحله زعفران اضافه میکنم ولی اساتید آشپزی میگن زعفران باید آخر کار اضافه کرد تا عطرش نپره ،(زعفرون اگه زعفرون باشه عطرش نمیپره)

حالا آب رو اضافه میکنیم اونم آب سرد ،ابتون جوش نباشه چون نشاسته ی آرد برنج و خارج میکنه حلواتون نرم میشه ،آب رو که اضافه کردین تند تند هم میزنین شعله هم زیاد نکنین که زود پخته میشه و مغز پخت نمیشه وقتی احساس کردین موادتون داغه شکر رو اضافه میکنین و تند تند هم میزنین که شکر زود تو آب حل بشه ،والا شکرای الان که معلوم نیس چی آن بهتره یکم اسیابش کنین اگه دونه درشته ،،خلاصه ازین مرحله دیگه شروع میکنین تند تند به هم زدن ،یهو حلوا رو ول نکنین برین تلفن جواب بدین یا جواب چت جاریتون بدینا

قبل از اینکه حسابی سفت بشه گلاب هم اضافه کنین ،اگه میخواین مغز بادوم اضافه کنین مرحله ای که آب اضافه میکنین مغز هم اضافه کنین ،شما هرچی حلوارو بیشتر سرخ کنی خوشمزه تر هست

البته خاله ی من همه موادو با هم میریزه تو قابلمه همه رو با هم میپزه ،ولی همه میگن حلوای من خوشمزه تره ولی به پای حلوای مادر خدابیامرزم نمیرسه

یه چیزی بگم

مادرشوهرم یبار بجای شکر عسل ریخته بود اصن یه چی میگم شما یه چی میشنفی ،حلوا نبود که عشق بود

رفتم تحقیق کردم مقامات بالا فرمودن عسل نباید حرارت ببینه پس استفاده از عسل منتفی میشه ،هرچند عالی هست

اگه پختین و دوست داشتین یه صلوات برای مادرم بفرستین