قدمت صنعت حلواسازی در ایران، به دوره صفویه و زمان سلطنت شاه‌ عباس صفوی برمی‌گردد. در زمان سلطنت شاه عباس صفوی، که هم‌زمان با وزارت شیخ بهایی بود، در فصل زمستان، جنگی به وقوع می‌پیوندد و شاه به وزیر مشاور خود دستور می‌دهد که غذایی برای سربازان تهیه کند که دارای سه ویژگی باشد؛ نخست اینکه جابه‌جایی آن آسان باشد، دوم اینکه دارای مواد مغذی برای بدن باشد و سوم اینکه استفاده از آن با میزان نانی که سربازان با خود دارند، انرژی لازم را فراهم نماید.
شیخ بهایی، ضمن مشورت با شخصی به نام جابر عصار، متخصص کنجد و شاه شیرین کار، متخصص شیره انگور، فراورده‌ای را تهیه می‌کند که 50 درصد آن، از دانه کنجد آسیاب شده (ارده) و 50 درصد دیگر آن را شیره کشمش، انگور و خرما تشکیل می‌داده است. فراورده‌ به دست آمده، به وسیله سپاهیان آن زمان مورد استفاده و در نهایت باب میل آن‌ها قرار گرفت؛ به همین ترتیب حلوا ارده به مرور شناخته شد و مصرف آن در میان اقشار مختلف جامعه، رواج پیدا کرد و بعد از آن، بسیاری از تولیدکنندگان نیز در شهرهای مختلف از جمله، یزد، اردکان، قم و کرمان، دست به تولید این محصول کنجدی زدند.
در سال 1312 خورشیدی شخصی به نام حاج مصیب درخشانی که پیش‌تر در باکوی آذربایجان به تولید حلوا اشتغال داشت، در ایران شکر و مقداری گلوکز را جایگزین شیره‌های طبیعی نمود که در نتیجه آن حلوا ارده شکری به دست آمد و آرام آرام میزان تولید این فرآورده کنجدی گسترش یافت و استفاده عمومی پیدا کرد.
امیدوارم این حلوای خوشمزه رو شما هم درست کنید و لذت ببرید.
#سرآشپز_طلایی
#حلوا_ارده