حکایتِ خواجه و انجیر :

گویند یکی مرد ظریفی به دلیلی
آمد به در خانه ی یک فردِ بخیلی
بر درزِ درِ بسته ی او چشم و سرش بُرد
پیشش طبقی دید ز انجیر که میخورد

زد حلقه به در آمدنِ خویش عیان کرد
خواجه طَبَقش داخل دستار نهان کرد
برخاست بیامد به درِ خانه و بگشود
آن مرد، به پشت ِدرِ او منتظرش بود

آمد به درون،خواجه بگفتا نظرت چیست
ای مرد،که هستی و چه دانی،هنرت چیست
گفتا که مرا علم فراوان و هنر هست
بارَد هنر از پنج سرانگشت،زِ هر دست

هم قاریِ قرآنم و هم حافظ ِ قرآن
بی وقفه قرائت بکنم آیه ز فرقان
هم زیر و بم از نغمه و آواز بدانم
هم لهجه ی دلخواه شما،شعر بخوانم

گفتا که بخوان چند مرا آیه ز قرآن
من عاشقِ قرآنم و دلبسته ی ایمان
از سوره ی والتین،شروع کرد ز زیتون
در حال،چنین گفت به او خواجه ی مفتون

اینگونه چرا خواندی و والتین کجا رفت؟
پس کلمه ی انجیرِ نخستین ،کجا رفت؟
پاسخ ز ظریفیِّ خودش داد به یک بار
پنهان شده، ای خواجه،گمانم که به دستار

" متن از کتاب لطایف الطوایف فخرالدین علی صفی "

با تشکر از دوست عزیزم رویا جان 🙏❤⚘
@cookfood1400
#کوک_اسنپ
#فرنی_انجیر