Αυτή τη φορά οι κρεπούλες που έφτιαξα ήταν αλμυρές μια και τις έφτιαξα για τον μπαμπά και ο μπαμπάς είναι περισσότερο του αλμυρού και όχι του γλυκού. Κάποιο επόμενο Κυριακάτικο πρωινό θα φτιάξω και γλυκιές, για τη μαμά εκείνες. Η συνταγή τους διαφέρει ελάχιστα στα υλικά (μειώνουμε το αλάτι στη μία τσιμπιά (1/4 κ.γ.) και προσθέτουμε στο μείγμα 100 γρ ψιλή κρυσταλλική ζάχαρη), ο δε τρόπος παρασκευής τους είναι ακριβώς ο ίδιος. Πάμε για τις αλμυρές σήμερα:

Σε ένα ευρύχωρο μπολ ρίχνουμε τα αυγά και προσθέτουμε το αλατάκι. Κτυπούμε με σύρμα να σπάσει η συνοχή των αυγών, να αφρατέψουν και να απορροφήσουν το αλάτι.

Προσθέτουμε το αλεύρι. Όχι όλο μαζί, σε πρώτη φάση προσθέτουμε 3 γεμάτες κουταλιές και το ανακατεύουμε καλά με το σύρμα, ώστε να διαλυθεί καλά μέσα στα αυγά και να μη σχηματισθούν καθόλου σβώλοι.

Όταν πια το μείγμα έχει γίνει λείο, χωρίς σβώλους, συνεχίζουμε προσθέτοντας και το υπόλοιπο αλεύρι. Ανακατεύουμε και πάλι, μέχρι και αυτό να δεσμευθεί εντελώς και το μείγμα να ξαναγίνει λείο. Μόνο που τώρα θα είναι σχετικά πιο πηκτό.

Προσθέτουμε το γάλα. σε λεπτή ροή και ανακατεύοντας, για να ενσωματωθεί στο μείγμα μας, το οποίο θα γίνεται σιγά-σιγά και πάλι αραιό. Αλλά πάντα λείο και χωρίς σβώλους.

Για το τέλος έχουμε αφήσει το λιωμένο βούτυρο. Το ρίχνουμε και αυτό στο μείγμα και ανακατεύουμε να ενσωματωθεί με τα υπόλοιπα υλικά.

Αυτό το μείγμα θα το βάλουμε στο ψυγείο να ξεκουρασθεί και να κρυώσει, για τουλάχιστον 30 με 45 λεπτά. Βγάζοντας το μείγμα μας από το ψυγείο μετά από αυτόν το χρόνο, θα έχει σχηματισθεί μία πολύ λεπτή κρούστα στην επιφάνεια αλλά και ένα μέρος του αλευριού θα έχει κατακαθίσει στον πάτο του μπολ. θέλει λοιπόν ένα καλό ανακάτεμα ώστε το μείγμα να γίνει και πάλι ομοιογενές.

Ανεβάζουμε ένα τηγάνι σε ένα μάτι κουζίνα και το ζεσταίνουμε καλά. Όταν πια είναι ζεστό, ρίχνουμε μέσα λίγο βούτυρο και το αλείφουμε σε όλη την επιφάνεια του τηγανιού. Περνούμε ελαφριά ένα κομμάτι κουζίνας και σκουπίζουμε το παραπανίσιο βούτυρο αλλά και όσο έχει προλάβει να καεί και μαυρίσει. Το χαρτί δεν το πετούμε, το κρατούμε παραδίπλα, θα μας ξαναχρειασθεί.

Παίρνουμε μία ποσότητα από το μείγμα, λίγο λιγότερο από μία κουτάλα και την αδειάζουμε στο τηγάνι. Το πόση ακριβώς θα είναι η ποσότητα εξαρτάται από το μέγεθος του τηγανιού. Θα πρέπει πάντως να είναι τόση ώστε, κινώντας κυκλικά και ανασηκώνοντας το τηγάνι να φθάνει να καλύψει όλη την επιφάνειά του με ένα πολύ λεπτό στρώμα μείγματος. Δεν θα πρέπει να είναι όμως πολύ, οι πετυχημένες κρέπες είναι πολύ λεπτές.

(***Μετά την πρώτη, δεύτερη που θα πάτε λίγο στην τύχη, θα μπορείτε να υπολογίσετε με μεγαλύτερη ακρίβεια τη σωστή ποσότητα για τις επόμενες. Και εκείνες των επόμενων φορών).

Μόλις είναι έτοιμη, έχουμε δύο δυνατότητες. Είτε αφήνουμε κάθε μία κρέπα που ετοιμάζουμε σε πιάτο που έχουμε παραδίπλα, να στοιβάζονται μέχρι να τελειώσουμε με όλες, με το σύνολο της διαθέσιμης ζύμης,

.είτε την ακουμπούμε πρώτα σε ένα βοηθητικό πιάτο, την γεμίζουμε αμέσως, την τυλίγουμε και τη στέλνουμε κατευθείαν στο τραπέζι και στον τυχερό που την περιμένει. Εάν έχουμε έτοιμα τα υλικά της γέμισής της, ο έστω και λίγος χρόνος των 1+1 λεπτών που ψήνεται η επόμενη, είναι αρκετός για να γεμίσουμε την προηγούμενη. Πλεονέκτημα: Κάθε κρέπα πηγαίνει ζεστή-ζεστή στο τραπέζι. Μειονέκτημα; Δεν τις τρώνε όλοι ταυτόχρονα, περιμένει ο καθένας τη σειρά του.

Σε κάθε περίπτωση, μετά την ολοκλήρωση κάθε κρέπας καθαρίζουμε το τηγάνι με το χαρτί κουζίνας που είχαμε κρατήσει στην άκρη πριν ρίξουμε στο τηγάνι την επόμενη ποσότητα μείγματος. Με τον τρόπο αυτό αφ’ ενός απομακρύνουμε υπολείμματα της προηγούμενης που θα καιγόντουσαν εάν έμεναν στο τηγάνι και για την επόμενη, αφ’ ετέρου λιπαίνουμε εκ νέου το τηγάνι με το βούτυρο που έχει απορροφήσει το χαρτί.

Μπορούμε όμως να τις χρησιμοποιήσουμε για να φτιάξουμε εξαιρετικής γεύσης κανελόνια, υπέροχα λαζάνια, ακόμη και σαν φύλλο για μία νοστιμότατη κρεατόπιτα-έκπληξη στα γρήγορα!