Προχθές μπήκα κρυφά στο σπίτι της Antonella, αργά το βράδυ, υποθέτοντας ότι όλοι θα κοιμόνταν. Και είχα δίκιο, κανείς δεν με κατάλαβε… Αντίθετα με τους άλλους του σιναφιού μου, εγώ κατευθύνθηκα στην κουζίνα του σπιτιού. Γιατί εγώ δεν είμαι ένας κοινός κλέφτης, είμαι ένας κλέφτης... συνταγών εγώ!Μου αρέσει να φαντάζομαι ότι φέρνω και λίγο σε... Ρομπέν των Δασών! Όχι σε κορμοστασιά τώρα πιά, όχι σε ικανότητες (ούτε κλωστή σε βελόνα δεν μπορώ να περάσω πιά, πόσο μάλλον να σαϊτέψω με επιτυχία στόχους κινητούς ή ακίνητους... Είμαι όμως... αεικίνητος, σε ότι αφορά στην αναζήτηση συνταγών, που σας τις φέρνω κατόπιν να τις δείτε, να τις κρίνετε και να τις δοκιμάσετε και εσείς. Ε, δεν του μοιάζω λιγάκι; Άδικο έχω;Η Στέλλα στο κατόπι μου, σαν άλλος σερίφης... “Δεν ξέρω τι κάνεις με τις συνταγές και που τις βρίσκεις, εδώ μέσα όμως δεν θέλω να μου κουβαλάς ξένες φωτογραφίες. Μόνο δικές σου θα μπαίνουν στο δάσος του Σέργου... (συγνώμη λάθος), στο site μας”Στην κουζίνα της Antonella, λοιπόν (για να μη χανόμαστε, ανακάλυψα μία ωραία ιδέα, για τηγανιτές πατάτες-τριαντάφυλλα. Την πήρα, την έχωσα στον κόρφο μου και έφυγα για να τη φτιάξω στο σπίτι. Την έκρυψα σε ένα σεντούκι και σκοπεύω να τη ξαναβγάλω σαν επιστρέψει ο Ριχάρδ... (και πάλι λάθος, συγνώμη), σαν ετοιμάσει κάποιο γιορτινό τραπέζι η γυναίκα μου μέσα στις γιορτές που πλησιάζουν.Η αλήθεια είναι ότι όπως και να τις δοκιμάσεις οι πατάτες είναι ένα υπέροχο φαγητό. Ιδιαίτερα στο φούρνο ή και την κατσαρόλα. Ε, αυτός είναι ένας διαφορετικός τρόπος, μία άλλη ιδέα, που μπορεί να αξιοποιηθεί με δεκάδες τρόπους.

Λίγα μυστικά ακόμα

Όπως αναφέρεται και πιο πριν, θα πρέπει να υπολογίστε μία μέτρια πατάτα για κάθε δύο “τριαντάφυλλα”. Θα χρησιμοποιήσουμε λίγες μόνο μικρές από τις φετούλες που θα κόψουμε, για το εσωτερικό του τριαντάφυλλο, κυρίως όμως θα χρησιμοποιήσουμε τις μεγαλύτερες, από το κεντρικό τμήμα της πατάτας. Εδώ μου βγήκαν τρία τριαντάφυλλα, επειδή χρησιμοποίησα ακόμη και τις μικρές φέτες.Μπορούμε να ακολουθήσουμε και άλλη μέθοδο. Τυλίγουμε μία-μία τις φετούλες της πατάτας, επιλέγοντας για το πρώτο, εσωτερικό “πέταλο”μία μικρή που θα την τυλίξουμε σφικτά, και προσθέτοντας ένα ένα τα επόμενα “πέταλα”, χρησιμοποιώντας όσο προχωρούμε όλο και μεγαλύτερες φέτες και βάζοντάς τες όλο και πιο χαλαρά. Μάλλον πιο αργός τρόπος...Φαντασθείτε τώρα να είχα πασπαλίσει τα τριαντάφυλλα με λίγο τριμμένο parmigiano! Θα ήσαν ονειρικές… Απλά δεν υπήρχε τίποτα ανάλογο στο ψυγείο και έτσι το άφησα για μία επόμενη φορά. Κάποια πιο... “επίσημη”!Όπως επίσης θα τις δοκιμάσω έχοντας προσθέσει στο νερό του μουλιάσματος λίγο ελαιόλαδο (γύρω στο 50ml για κάθε 500ml νερού. Διάβασα ότι με τον τρόπο αυτό γίνονται πιο τραγανές στο ψήσιμο. Λογικό μου φαίνεται...Μπορεί κανείς να έχει το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα και τηγανίζοντας τα τριαντάφυλλα. Τότε όμως θα πρέπει να “δέσει”, να κρατήσει σταθερά τα τριαντάφυλλα, διαπερνώντας τα στο κάτω μέρος με μία οδοντογλυφίδα. Μπορείτε να το επιχειρήσετε, θεωρώ όμως ότι είναι πιο μπελαλίδικο, και πιο “τσιμπημένο” σε θερμίδες.Επίσης, μπορείτε το τύλιγμα των “πετάλων” της να το κάνετε ΜΕ την βοήθεια του κομματιού της λαδόκολλας, την οποία και να αφήσετε κατά τη διάρκεια του ψησίματος. Η όλη δουλειά γίνεται πιο εύκολα, εγώ απλά θεώρησα πρόκληση το να τα καταφέρω και χωρίς τη βοήθειά της.Η tahitian έχει ανεβάσει μία αντίστοιχη ιδέα, αλλά γλυκιά εκείνη, με σφολιάτα και μήλο, Τα δικά της “Τριαντάφυλλα σφολιάτας με άρωμα μήλου” θα τα βρείτε εδώ και θα μπορούσατε ίσως να συνδυάσετε και τις δύο συνταγές σε ένα γεύμα σας...Για όποια θέλει να... τρυπώσει και εκείνη στην κουζίνα της Antonella, θα τη βρείτε εδώ (και τη συνταγή για τις πατάτες-τριαντάφυλλα εδώ. Πείτε της και ένα ευχαριστώ εκ μέρους μου, εγώ έφυγα τρέχοντας... Σαν κλέφτης…