Αυτό το φαγητό έχει μια ιστορία που πάντα θα είναι χαραγμένη βαθειά στη μνήμη μου…

Σαν γέννησα το γιο μου, τις πρώτες – πρώτες μέρες, είχε έρθει η Πολίτισσα κουνιάδα μου στο σπίτι για να με βοηθήσει με το μωρό (εκείνη είχε ήδη 2 παιδιά…). Λεχώνα εγώ, ξέρετε πώς είναι στην αρχή : Θυμάστε εκείνο το…κάθε τρεις ώρες ή τις ώρες που το αγγελούδι κοιμάται να τα προλάβετε όλα, κ.λπ., κ.λπ.. Οπότε χρειαζόμουν καλό φαγητό (και για να κατεβάζω γάλα σαν την Κλάρα…) και ξεκούραση. Μια μέρα, λοιπόν, μου είπε ότι θα φτιάξει γιουβαρλάκια…κοκκινιστά. Καλά, δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσες σκέψεις πέρασαν, αστραπιαία, απ΄ το μυαλό μου : «σιγά που εγώ θα φάω αυτό το πράμα» ή «μμμ, τι μας λες ! Εμείς στα μέρη μου, μόνο αυγοκομμένα τα τρώμε τα γιουβαρλάκια !!». Και, ξέρετε, η καταγωγή μου - τα μέρη μου, που παραπάνω λέω - απ΄ τη μια μεριά…είναι απ΄ το μέρος εκείνο που σαν σε ρωτάνε…δεν λες ποιο είναι !! Και δεν είναι η Καλαμάτα, αυτό το μέρος...είναι το άλλο. Σε κάθε περίπτωση, όχι μόνο τα νοστιμεύτηκα, όχι μόνο τα έφαγα, όχι μόνο χόρτασα, αλλά τα φτιάχνω κι εγώ έκτοτε. Και από τότε μέχρι σήμερα μετράνε 20 χρόνια και…

Μια συνταγή με βαθιές ρίζες σε Πόλη και Μικρά Ασία…