Kulebiak to ciasta wywodzące się z kuchni rosyjskiej i ukraińskiej. Z nadzieniem na słono. Głównie pieczone z ciasta drożdżowego.
Obecnie, co można zauważyć łatwo przeglądając zasoby internetowe, wykonywane są z różnych rodzajów ciast. Mój kulebiaczek został upieczony z ciasta francuskiego. Kulebiaczek, napisałem nie bez przyczyny. Na wschodnich rubieżach Słowianszczyzny taki wariant mikro kulebiaka w postaci drożdżowych "pirozhkov" można do dziś spotkać na ulicach miast i miasteczek w państwach postradzieckich. To taki lokalny fast-food.
Żeby zakończyć tę notkę merytorycznie należy wspomnieć o różnych rodzajach kulebiaków ze względu na formę. Nadzienie może być rozmaite: jarskie, rybne lub mięsne ze wszystkimi wariacjami. Natomiast formy są trzy: zamknięta (farsz otoczony jest ze wszystkich stron ciastem); otwarta (z ciasta wykonany jest tylko spód i boki); półotwarta tzw. "rozstiegaj", co w tłumaczeniu znaczy "rozpięty" (brzegi ciasta łączy się z wierzchu - w trakcie pieczenia, rosnąc pęka ono na "szwie" Wygląda, jakby się rozpinało).
Gwoli prawdy trzeba wskazać również, że kulebiak (kulebiaka) znany jest również w kuchni polskiej i litewskiej.
Niezależnie jednak od formy i pochodzenia trzeba przyznać, że smak tego rarytasu jest wart zachodu podczas przygotowywania...