Mam w gorącej pamięci moich Dziadków i letnie, wakacyjne dni, które miałem przyjemność spędzać w jurajskie wiosce. Potrawy, którymi karmili swoich małych letników były bardzo proste, ale bardzo smaczne. Aromatyczne.
Musiały przemówić do naszego wnętrza i trwać w nim przez kilkadziesiąt lat...
Jedną z takich potraw był ser ze śmietaną i miętą.
Nie wiem dlaczego Dziadek nazywał tę potrawę zupełnie nieprawidłowo, "bryndzą" . Tym niemniej przetrwała ona w rodzinnym leksykonie do dzisiaj.
Potrawa miała dwie odmiany słoną i słodką.
Do dziś pamiętam jak Dziadek przynosząc z ogródka miętę od progu pytał: "Na słono, czy z cukrem?".