Δεν ήταν το λάδι, ούτε το ψάρι· ήταν η αγάπη που τηγανιζόταν στο τηγάνι.
Οι σαρδέλες της γιαγιάς μύριζαν θάλασσα, ήλιο και μεσημέρι στο χωριό. Τις έφερνε φρέσκες απ’ την ψαραγορά, τις καθάριζε με υπομονή και τις αλάτιζε σαν να προσευχόταν — με μέτρο, με φροντίδα. Τις άφηνε λίγο στον ήλιο, «να γλυκάνουν», έλεγε, κι έπειτα τις έριχνε στο καυτό λάδι που άφριζε χαρούμενα, σαν να ήξερε πως θα γίνει κάτι μαγικό.

Το άρωμα πλημμύριζε την αυλή και σήμαινε ένα πράγμα: όλοι γύρω απ’ το τραπέζι, με ψωμί στο χέρι και υπομονή μηδέν. Χρυσές, τραγανές, ακαταμάχητες. Μια μπουκιά και νόμιζες πως δάγκωνες μνήμη.

Γιατί εκείνες οι σαρδέλες δεν ήταν απλώς ένα φαγητό. Ήταν η θαλπωρή της γιαγιάς, το αλάτι της ζωής και η απόδειξη ότι η νοστιμιά δεν θέλει πολυτέλεια – μόνο αγάπη και χέρια που την ξέρουν απ’ την ανάποδη!