اواخر دهه‌ی هفتاد یه برنامه برای نوجوونها میداد که نیما فلاح توش بازی میکرد، یکبار هم یه دیالوگ داشت که می‌گفت: «شور، شوره، نمک‌رو عشقه» 😉 این دیالوگ الان به اینجا میاد🙃. بله، نمک را عشق است 😉خدا پدر و مادر نویسنده ی این دیالوگ رو بیامرزه😊
با اینکه تو گیلان، مصرف ماهی شور و ماهی دودی خیلی زیاده اما غذاها و چاشنی‌های شور اونقدرها طرفدار ندارن. تو خونواده‌ی ما غذاها همه کم‌نمکن ، خواهرکوچیکم هم که عاشق غذاهای خام و بی‌نمکه. اولین باری که شور خورده بودم همون اواخر دهه‌ی هفتاد بود، اونم چون یه فامیل از یه استان دیگه به خونواده اضافه شده بود و به شوری‌جات از جمله غذای شور علاقه‌ی وافری نشون میداد🙈. اما من اصلا هم از طعم شور خوشم نیومد. تا اینکه گذشت و در طی سالها وقتی جسته گریخته تو مهمونیها فقط یه ناخنکی به شور میزدم فهمیدم که اگه خوب درست بشه اونقدرها هم افتضاح نیست، یعنی اصلا خیلی هم خوشمزه است. اونم به شرط اینکه با غذا نخوریما. 🙈
بعدا بخاطر حرص شدیدم به خاک و یخ و گچ، بر حسب اتفاق، فهمیدم که یه سری از مواد غذایی هستن که وقتی میخورمشون دقیقا همون طعم رو دارن: از جمله ریحون، شاهی، زیتون، کرفس ، و شور😋. ولی بازم هیچی اسکمو یخی شیره‌ی انگور نمیشه ☺️😋😋😋 به هر حال برای اینکه دندونهای خودم رو با خوردن اسکمو به فنا ندم تصمیم گرفتم اینا رو بخورم. از جمله شور که بیشتر، خالی خالی و به عنوان خوراکی قبولش دارم و نه به عنوان کنارغذایی. موقع تماشای تلویزیون، بجای چیپس هم حسابی میچسبه و حتی به نظرم با چیپس، رقابت می‌کنه 😋😋😋
#سرآشپز_طلایی