#دست_در_دست #سنبوسه #سمبوسه #سمبوسه_مهنازبانو
در اوایل قرن سیزدهم سنبوسه توسط تجار و بازرگانان مسلمان از خراسان به هند رسید و با کمی تغییر در دستور تهیه آن به یکی از خوراک‌های محبوب آنان تبدیل شد. امیر خسرو دهلوی شاعر پرآوازه پارسی‌گویی هند در اوایل قرن سیزدهم از سنبوسه به عنوان خوراکی محبوب در بین درباریان و اشراف یاد می‌کند. همچنین در اوایل قرن چهاردهم ابن بطوطه در سفرنامه هند از سنبوسه به عنوان یک خوراک کوچک که با گوشت کوبیده، پیاز، بادام، گردو و ادویه و ترشی‌جات تند در خمیر تهیه می‌شود، یاد می‌کند.
بنا بر نظر متخصصان کلمه سنبوسه ریشه در زبان آریایی دارد و در اصل به نام سمپوتزه بوده است. سمپوتزه خوراکی بسیار شبیه ساندویچ یا همتای آن بوده است که به عنوان وعده غذایی اصلی شناخته نمی‌شده است. با گذشت زمان واژه سمپوتزه به سنبوسگ یا سنبوساگ تغییر یافته در نهایت به سنبوسه رسیده است.
در نهایت امروزه سنبوسه را به عنوان خوراکی که با نان لواش، گوشت چرخ‌کرده، سیب زمینی، سبزیجات و ادویه تهیه می‌کنند و در روغن سرخ می‌نمایند، شناخته می‌شود. امروزه سنبوسه شهرت جهانی دارد و جدا از منطقه خاورمیانه، هند و شمال آفریقا در بسیاری از کشورهای دنیا طبخ و بفروش می‌رسد. در بسیاری از نقاط دنیا سنبوسه را با نام هند می‌شناسند و تمام سنبوسه‌های امروزی در اشکال مختلف را از مشتقات سنبوسه هندی می‌دانند.اطلاعات از نت