Δεν χρειάζονταν φανφάρες, ούτε δύσκολες συνταγές. Έβαζε τις πανσέτες ή τις μπριζόλες στο ταψί, και το σπίτι μύριζε Kυριακή.
Ελαιόλαδο, νεράκι, αλατάκι, ριγανίτσα, σκορδάκι , λεμονάκι στο τέλος και μια στάλα μέλι ή κρασί καμιά φορά άμα έλαχε, "για να πάρουν χαρακτήρα", όπως έλεγε. Και φυσικά, πατάτες — κομμένες στο χέρι, σαν να τις χάιδευε. Τις ανακάτευε με τα χέρια της, χωρίς βιασύνη, με μια σοφία απλή: "Άμα δεν αγγίξεις το φαγητό, δεν το νοιάζεσαι."
Το ταψί έμπαινε στο φούρνο και όση ώρα ψηνόταν, το σπίτι γινόταν καταφύγιο: μυρωδιές που έσπαγαν τη μύτη, παιδικά στόματα που πεινούσαν, φωνές που έλεγαν "πότε θα φάμε", χεράκια φρεσκοπλυμμένα κι εκείνη, πάντα ήρεμη, με την ποδιά της, να απαντά: "Όταν θα μοσχοβολήσει μέχρι έξω."
Και όταν έφτανε εκείνη η στιγμή… δεν ήθελες τίποτα άλλο. Το κρέας λουκούμι, η πατάτα καραμελωμένη, και όλα να θυμίζουν ένα πράγμα: πως η αγάπη δεν λέγεται, μυρίζει. Ψήνεται αργά. Και μένει! Αχ ρε γιαγιάκα αρχόντισσα!!! Έφυγες μα οι συνταγές σου θα σε θυμίζουν για πάντα..
Απλή, αλλά συνάμα τόσο νόστιμη συνταγή! Αντί για πανσέτες, μπορούμε να κάνουμε την ίδια συνταγή με μπριζόλες λαιμού.