Βασιλόπιτα γκαραγκούνικη που συνηθίζεται στα χωριά του θεσσαλικού κάμπου....

Λίγα μυστικά ακόμα

Η συνταγή αυτή συνηθίζεται στον τόπο μου από την εποχή των κολλήγων. Συνήθιζαν δε εκτός του νομίσματος που σύμφωνα με τις διηγήσεις παλαιοτέρων ήταν είτε γρόσι, είτε δεκάρα, είτε δίφραγγο να βάζουν και διάφορα χαρακτηριστικά πχ άχυρο για τα σπαρτά, λίγο βαμβάκι για το μαλλι των προβάτων κλπ κλπ κλπ. Την πίτα την έκοβε ο γεροντότερος κάθε οικογένειας στο μεσημεριανό τραπέζι ανήμερα της Πρωτοχρονιάς και αφού είχε λειτουργηθεί όλη η οικογένεια. Θεωρούσαν γροσουζιά να μείνει κάποιος αλειτούργητος την πρώτη μέρα του χρόνου. Έκαναν όλοι το σταυρό τους ο γεροντότερος σταύρωνε την πίτα τρεις φορές και την έκοβε ανάλογα. Μετά την γυρνούσε τρεις φορές και ξεκινούσε να ονοματίζει τα κομμάτια Το πρώτο κομμάτι ήταν του Χριστού, το δεύτερο του Αι Βασίλη, το τρίτο του σπιτιού και καπότιν όλα τα μέλη της οικογένειας από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο με τους άντρες να προηγούνται των γυναικών. Με αυτή την σειρά άλλωστε καθόταν και στο σοφρά χαρακτηριστικό τραπέζι της εποχής. Όποιο κομμάτι ήταν μπροστά σου ή πιο κοντά σε σένα αυτό έπαιρνες..Οι οικογένειες στα μέρη, είτε γκαραγκούνικες, είτε σαρακατσάνικες, είτε βλάχικες, ήταν κι είναι πατριαρχικές.Τη συνταγή αυτή την αφιερώνω στην μνήμη της γιαγιάς μου που μου μάθε να την φτιάχνω.Τώρα που θα την φτιάξω θα ανεβάσω και φωτό ενώ κατά καιρούς έχω πειραματιστεί προσθέτοντας καρύδια ή ψιλοκομμένα και καβουρδισμένα σε βούτηρο αμύγδαλα, αλλάζοντας την άσπρη ζάχαρη με καστανή, χρησιμοποιώντας μόνο βούτηρο ή μόνο λάδι για το άλλειμα των φύλλών. Καμμιά όμως δεν είχε εκείνη την αγαπημένη γεύση των παιδικών μου χρόνων.......