Το pesto pantesco (όπως λένε οι ντόπιοι το pesto που φτιάχνουν στο νησί της Pantelleria, με την εξαιρετική –και ιδιαίτερα προβεβλημένη– κάπαρη) είναι μία ακόμη ιδανική σάλτσα-συνοδευτικό πιάτων ζυμαρικών.
Το ίδιο καλά, όμως, μπορεί να συνοδέψει πιάτα με ψητό ψάρι. Τέλος, εάν να την απλώσετε πάνω σε φρυγανισμένα ψωμάκια, τα έχει μετατρέψει σε ένα εξαιρετικό ορεκτικό (μπρουσκέτες (bruschette) με pesto κάπαρης). Γιατί, ναι, αυτό ακριβώς είναι. Ένα ιδιαίτερο pesto, με αισθητή την παρουσία κάπαρης.
Είναι μία αρωματική εκδοχή pesto –κόκκινου χρώματος και πολύ δροσιστικού, λόγω της παρουσίας μεγάλης ποσότητας ντομάτας– φτιαγμένου από κάπαρη, βασιλικό, καλό ελαιόλαδο, ντομάτες, σκορδάκι, και καυτερή πιπερίτσα.

Λίγα μυστικά ακόμα

[1] Δεν είναι μόνο η ευκολία και η ταχύτητα που προσφέρει το multi, στην παρασκευή του pesto. Είναι και το ότι (αφήστε με να το πιστεύω) ο έλληνας δεν είναι σε θέση –και δεν είναι και διατεθειμένος– να εκτιμήσει τη διαφορά στη γεύση που έχει αυτή η μέθοδος συγκριτικά με το pesto που γίνεται λιώνοντας τα υλικά σε γουδί). Και ας είναι (αφήστε με να το πιστεύω και αυτό) πολύ μεγάλη η διαφορά. Με την τεχνική που θα χρησιμοποιήσουμε, όμως, θα έχει ένα παραπλήσιο αποτέλεσμα.
[2] Ρίχνουμε στο multi τα φύλλα του βασιλικού μόνα τους. Αλέθουμε για 20-30 δευτερόλεπτα περίπου, καθαρίζουμε στη συνέχεια τα τοιχώματα με μία σπατουλίτσα και αλέθουμε και πάλι, έως ότου αποκτήσουν μία υφή πηκτού πολτού. Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία αφού προσθέσουμε τον μαϊντανό, την ρίγανη (προαιρετική) και την κάπαρη.Κατόπιν ρίχνουμε τα αμύγδαλα και τις σκελίδες του σκόρδο, και επαναλαμβάνουμε αυτόν τον τρόπο άλεσης, με ένα σχετικά σύντομο πρώτο μέρος, καθάρισμα τοιχωμάτων και ένα δεύτερο μέχρι τα υλικά να πάρουν την τελική τους υφή.
[3] Εάν, τελικά, σας έπεισα και εκτελέσετε τη συνταγή χρησιμοποιώντας γουδί, αντικαταστήσετε τα αμύγδαλα από ψιλοκομμένη αμυγδαλόψυχα (ή θρύψτε τα προηγουμένως στο multi). Αλλιώς θα δυσκολευθείτε να τα λιώσετε και να τα ενώσετε με τα υπόλοιπα υλικά.Το –κόκκινο– pesto pantesco (πέστο παντέσκο), πολύ λιγότερο γνωστό από τον διάσημο –πράσινο– “ξάδελφό” του από την Γένοβα (το γνωστό, πια, σε όλους pesto Genovese) είναι μία σπεσιαλιτέ του νησιού της Pantelleria. Το νησί με την ηφαιστειογενή γη και την ξακουστή κάπαρη. Η θαλασσινή αύρα, ο καυτός καλοκαιρινός ήλιος και το ηφαιστειογενές έδαφος σ’ ετούτο ‘δω το νησάκι, στα νοτιότερα όρια της Ιταλίας (πιο κοντά στην αντικρινή Τυνησία είναι, παρά στη δική τους (ή μήπως να έλεγα “τη δική μας”; ) Σικελία), συνηγορούν στο να βγαίνει μία εξαιρετικής ποιότητας κάπαρη, γνωστή σε όλο τον κόσμο, σαν “Pantescan caper” ή “cappero di Pantelleria”. Αυτή η κάπαρη, λοιπόν, χρησιμοποιείται για την παρασκευή του ορίτζιναλ pesto pantesco. Αυτή η ίδια και για την καλύτερη των εκδοχών μιάς άλλης σάλτσας, της –πολύ γνωστή και αυτή– σάλτσας (sugo) alla puttanesca. Αλλά αυτό είναι από... άλλο επεισόδιο. Και πως θα καταφέρουμε εμείς; Κανένα πρόβλημα. Η Ελλάδα είναι γεμάτη από τέτοιους τόπους. Βγαλμένους λες μέσα από τας κύματα, με ηφαιστειογενή εδάφη και ανελέητο ήλιο. Και εξαιρετικής ποιότητας κάπαρη. Όλες οι Κυκλάδες (αν όχι όλο το Αιγαίο) βγάζουν εξαιρετική κάπαρη. Αλλά, ακόμη και αν δεν μπορείτε να βρείτε και να χρησιμοποιήσετε τους –πραγματικά εκλεκτής ποιότητας– καρπούς της Σαντορινιάς κάπαρης (ή τους ανάλογης ποιότητας από την Σύρο ή την Τήνο), τουλάχιστον φροντίστε να αποφύγετε την... τούρκικη, που έχει κατακλύσει τα ελληνικά σουπερμάρκετ, ακόμη και “μασκαρεμένη στα ελληνικά” από ελληνικές εταιρείες τυποποίησης.