Εχθές μου ζήτησε η γυναίκα μου να κάνω μια περιγραφή στην καινούργια σαλάτα που έφτιαξε και μου παρουσίασε στο τραπέζι, πριν από λίγες μέρες (“κλεμμένη”, φυσικά, από κάποιο ξένο site, “σε καλό δρόμο” είναι κι’ ετούτη...). Αν και είδα ένα σωρό από τα... “ακατονόμαστα” μέσα στην σαλατιέρα, είπα να της κάνω το χατίρι. Χωρίς να δοκιμάσω, βέβαια.“Πιάτο δροσερό και γαργαλιστικά νόστιμο. Ο ιδιαίτερος συνδυασμός του καπνιστού σολομού με την λεπτή και δροσερή γεύση που δίνει το μαριναρισμένο κολοκυθάκι (θεέ μου, πως μου ξεφεύγουν τέτοιες λέξεις εμένα....), ενισχύεται ακόμη περισσότερο από το ελαφρύ άγγιγμα της γλυκιάς πιπεριάς και το μεσογειακό άρωμα του βασιλικ... Μα τι λέω!!!.”Φθάνει, δεν μπορώ άλλο. Ξεχάστε με, ας κάνει αυτή την παλιοδουλειά κάποιος άλλος.... Φθάνει!!!Και ύστερα, την δοκίμασα. Δοκίμασα εγώ σαλάτα με κολοκυθάκι μέσα!!! Και ξαναέβαλα το πιρούνι μου και πήρα και άλλη στο πιάτο μου. Και όταν αυτή τελείωσε, το ξαναέβαλα. Και έφαγα , αυτή τη φορά κατευθείαν από την σαλατιέρα. . Αγένεια; Καλά, δοκιμάστε την πρώτα και τα λέμε μετά....Για να πάρω την εκδίκησή μου, της πρότεινα έναν όνομα-σιδηρόδρομο (δεν χωρούσε εδώ ολόκληρος σαν τίτλος συνταγής)“Σαλάτα ζυμαρικών με μαριναρισμένα κολοκυθάκια, καπνιστό σολομό και γλυκιά πιπεριά.”

Λίγα μυστικά ακόμα

[1] Για το κόψιμο των κολοκυθιών σε πολύ λεπτές φέτες, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε είτε το εξάρτημα για το καθάρισμα της πατάτας, ένα μαντολίνο (ποια είχε ρωτήσει τις προάλλες τι είναι αυτό; ) ή ακόμη και το μαχαίρι σας, εάν εμπιστεύεστε τις ικανότητές σας. Εγώ βρίσκω ότι το εξάρτημα για τις πατάτες δίνει κατά πολύ καλύτερα αποτελέσματα.[2] Τόσο καλά (κάτω και από χιλιοστό), που αποφάσισα να μη κόψω στη συνέχεια τις φέτες σε λεπτές λωρίδες. Κι’ ας το λέει το βήμα 5. Άλλωστε, δεν θα τα έτρωγα εγώ. Έτσι νόμιζα .....Όταν θα έχετε κόψει το περισσότερο από το κάθε κολοκυθάκι, θα είναι δύσκολο να συνεχίσετε με ο εργαλείο για τις πατάτες ή και το μαντολίνο. Χρησιμοποιήστε τότε μαχαιράκι και κόψτε το σε πολύ λεπτές λωρίδες.[3] Οι πιπεριές που χρησιμοποίησα ήσαν γλυκές κόκκινες (τύπου φλωρίνης) και πράσινες (τύπου καμπάνα). Η ίδια η συνταγή προέβλεπε πιπεριές από μία εξαιρετική ποικιλία, τις sweet chocolate. Είναι είδος γλυκιάς πιπεριάς, προέλευσης ΗΠΑ, που θεωρείται μία λιχουδιά για γνώστες και θαυμαστές της πιπεριάς. Οι καρποί είναι αρχικά πράσινου χρώματος, για να πάρουν στην ωρίμανσή τους, εξωτερικά, ένα υπέροχο σοκολατί χρώμα, ενώ εσωτερικά έχουν ένα κόκκινο-κεραμιδί χρώμα. Είναι μικρού σχετικά μεγέθους, γι’ αυτό και η συνταγή αναφέρει 4. Με μία μεγάλη φλωρίνης και μία μεγάλη πράσινη εγώ ήμουν εντάξει, αλλά κάλλιστα μπορείτε να βάλετε περισσότερη. Και τώρα που η γυναίκα μου δεν βλέπει, μπορώ να σας εκμυστηρευθώ πως προσέθεσα και μισή καυτερή πιπερίτσα. Εγώ που το ήξερα, την ένοιωθα, εκείνη όχι....Τις αναζήτησα και φαίνεται να πουλιούνται σπόροι τους και στην Ελλάδα, από εξειδικευμένες επιχειρήσεις-φυτώρια. Για παράδειγμα, εδώ. Με 6 € το φακελάκι των 6 σπόρων (με βλαστική ικανότητα 70%) σημαίνει ότι του χρόνου το καλοκαίρι θα έχω 4 φυτά προς 1,5 € το καθ’ ένα. Καθόλου άσχημα. Και βρήκα και ένα σωρό άλλες ενδιαφέρουσες ποικιλίες. Άλλες γλυκές, άλλες εξαιρετικά καυτερές.....