Πλένουμε τα φύλλα της λουΐζας προσεκτικά και τα σκουπίζουμε απαλά αλλά και πολύ καλά, με μία καθαρή πετσέτα.

Τα φύλλα πρέπει να χρησιμοποιηθούν σύντομα γιατί μετά από μία ημέρα είναι ήδη μαραμένα όπως αυτά της φωτογραφίας (τα οποία, φυσικά, δεν έχουν χάσει καθόλου από το άρωμά τους, οπτικά όμως είναι πολύ πιο ευχάριστο να δουλεύεις με φρέσκα-φρέσκα)

Βάζουμε το αλκοόλ σε ένα βάζο με αεροστεγές κλείσιμο. Ρίχνουμε μέσα περί τα δύο φλυτζάνια, καθαρισμένα από τα κλαδάκια τους, φύλλα λουΐζας (είναι πάνω από 70-80 φυλλαράκια, είναι πολύ μικρά στο μέγεθος). Πρέπει να καλύπτονται πλήρως από το αλκοόλ.

Προσθέτουμε και τα διάφορα αρωματικά (εφ’ όσον επιλέξουμε να αρωματίσουμε το λικέρ μας με αυτά. Χωρίς τη προσθήκη των αρωματικών, το άρωμα του λικέρ είναι καθαρά (και μόνο) λεμονάτο. Αντίθετα, με την προσθήκη των αρωματικών, γίνεται “μυστήριο”, “διαφορετικό”, “ενδιαφέρον”. Και, ανάλογα με το είδος που θα βάλετε σε μεγαλύτερη ποσότητα, θα οδηγήσετε κατά ‘κει το άρωμα του λικέρ. Μόνο μην το παρακάνετε και επικαλύψουν το άρωμα του λεμονιού που πρέπει να ξεχωρίζει.

Κλείνουμε το καπάκι και το αφήνουμε σε μέρος σκοτεινό και δροσερό. Το αφήνουμε για πέντε ημέρες, ανακινώντας το 2-3 φόρες την ημέρα. Μια και το πιο δροσερό μέρος στο σπίτι μας δεν είναι εντελώς σκοτεινό, είπα να “βάλω λίγο το χέρι μου” και να επενδύσω εξωτερικά το βάζο με αλουμινόχαρτο, εμποδίζοντας έτσι το φως να περνάει.

Στο τέλος αυτού του χρόνου, αφαιρούμε τα φύλλα, που στο εν τω μεταξύ θα έχουν ξεθωριάσει και θα θρύβονται εύκολα (και, ενδεχομένως, και τα διάφορα αρωματικά, εάν αποφασίσουμε να προσθέσουμε κάποια ή και όλα). Τρυπητή κουτάλα, λοιπόν, ή για πιο εύκολα, προσωρινή μετάγγιση σε άλλο, πιο φαρδύ, δοχείο και επαναφορά του στο βάζο, αφού περάσουμε μέσα από ένα σουρωτήρι..

Προσθέτουμε καινούργια φρέσκα φύλλα λουΐζας και επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία, χωρίς τα αρωματικά αυτή τη φορά. Δεν θέλουμε να είναι πολύ έντονη η παρουσία τους. Έχοντας πρόσφατη τη διαδικασία να αφαιρέσω τα φυλλαράκια ένα-ένα, αποφάσισα να τώρα δοκιμάσω κάτι πιο..πρακτικό. Έβαλα ολόκληρα τα κλαδάκια, και όχι τα φυλλαράκια μόνα τους, μέσα στο αλκοόλ.

Άλλο ένα 5θήμερο, λοιπόν, σε σκοτεινό και δροσερό μέρος, ανακινώντας και πάλι το βάζο 2-3 φορές την ημέρα.

Στο τέλος και αυτού του χρόνου αφαιρούμε και πάλι τα φύλλα και τη φλούδα του λεμονιού, φιλτράρουμε το αλκοόλ, αρχικά με ένα σουρωτήρι με ψιλή διάτρηση (δείτε τι ωραίο χρώμα έχει αποκτήσει η άχρωμη ρακή !!!),

Και κατόπιν με ψιλή γάζα ή χάρτινα φίλτρα, του καφέ. Παίρνουμε έτσι καθαρό, διαυγές, σμαραγδένιου χρώματος αλκοόλ, χωρίς καθόλου θρύμματα λουΐζας. (Η διαδικασία με το φίλτρο του καφέ είναι, δυστυχώς, πολύ αργή, γιατί οι πόροι του χαρτιού πολύ μικροί Και επειδή το χαρτί βρέχεται, νομίζω ότι έχουμε και …απώλειες σε ποτό. Την άλλη φορά θα χρησιμοποιήσω γάζα !)

Ετοιμάζουμε το σιρόπιβάζουμε το νερό (ελάχιστο, γύρω στα 40-50 ml) μαζί με τη ζάχαρη σε ένα κατσαρολάκι, το ανεβάζουμε στο μάτι της κουζίνας και, σε χαμηλή φωτιά, το αφήνουμε να βράσει για 5 λεπτά, ανακατεύοντας διαρκώς, έως ότου διαλυθεί ε ν τ ε λ ώ ς η ζάχαρη.

Το κατεβάζουμε από την φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει τ ε λ ε ί ω ς. (δείτε “Μυστικά [1]).

Βάζουμε το αλκοόλ στο μπουκάλι όπου θα το φυλάμε (που να κλείνει και αυτό ερμητικά), προσθέτουμε και το σιρόπι, ταπώνουμε και ανακινούμε καλά να ενωθούν τα δύο υγρά.

Αφήνουμε το λικέρ να ωριμάσει, για άλλες είκοσι ημέρες, πάντα σε μέρος δροσερό και σκοτεινό και φροντίζοντας να ανακινούμε, και πάλι, καλά το μπουκάλι κάθε 1-2 ημέρες.

Ίσα που προλαβαίνει να είναι έτοιμο για τα γενέθλιά της... Καλόπιοτο, Λουΐζα !!