Όταν μαζέψετε / αγοράσετε τα φρούτα, εάν δεν τα χρησιμοποιήσετε αμέσως, αφήστε τα σε δροσερό μέρος (εγώ προτιμώ να μη τα βάλω στο ψυγείο, προς αποφυγήν “ατυχημάτων”) αλλά χρησιμοποιήστε τα το αργότερο μετά από 2-3 ημέρες, ιδιαίτερα εάν είναι ώριμα. Σε διαφορετική περίπτωση, κινδυνεύετε να μαζέψουν, να συρρικνωθούν, μέσα στη φλούδα τους και να χάσετε σε ποσότητα καθαρού φρούτου

Όταν το...πάρετε απόφαση, θ αφήσετε τα φρούτα να μουλιάσουν για 2 με 3 ώρες σε κρύο νερό. Το νερό θα μαλακώσει και θα απομακρύνει ένα πολύ μεγάλο μέρος από τις αγκίθες της φλούδας και έτσι η δουλειά σας θα είναι πολύ πιο ασφαλής στη συνέχεια.

Εναλλακτικά, μπορείτε να τα βάλετε κάτω από τρεχούμενο νερό, θα έχει ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα, είναι όμως ά χ ρ η σ τ η σ π α τ ά λ η ν ε ρ ο ύ, αφού η δουλειά γίνεται και με λεκανάκι.

Όσο περισσότερο χρόνο μείνουν τα φρούτα στο νερό, τόσο περισσότερο προς τη μεριά της ασφάλειας θα είστε, θα πέσουν και θα απομακρυνθούν εντελώς τα αγκαθάκια. εάν μείνουν όμως πάρα πολύ μέσα στο νερό, αυτό γίνεται κίτρινο, πράγμα που φοβούμαι ότι μπορεί να σημαίνει ότι απομακρύνονται και γευστικά στοιχεία του φρούτου.

Όταν κόβουμε τα φρούτα (τότε έχουμε τη δυνατότητα επιλογής) φροντίζουμε να τα κόψουμε με λίγο από το σαρκώδες φύλλο του κάκτου από το οποίο κρέμονται. Πέραν του ότι διευκολύνει κατά πολύ το κόψιμο (τα φρούτα φυτρώνουν σε συστάδες, από 2 έως και πάνω από 6-7 στην άκρη αυτών των φύλλων, συνεπώς με μία και μόνη τομή τα κόβουμε όλα), δίνει τη δυνατότητα στο φρούτο να “τραφεί”, να παίρνει χυμούς από το κομμάτι αυτό του κλαδιού, και μετά το κόψιμό του, συνεπώς να διατηρηθεί καλύτερα.

Μετά το μούλιασμα μπορείτε, χρησιμοποιώντας ένα μαχαίρι και ξύνοντας, γδέρνοντας, με τη λάμα του τη φλούδα των φρούτων, να απομακρύνεται ό,τι έχει παραμείνει πάνω τους. Και πάλι ά χ ρ η σ τ η σ π α τ ά λ η, χ ρ ό ν ο υ αυτή τη φορά, αφού γαντάκια θα χρησιμοποιήσετε έτσι και αλλιώς. Ε, αυτά σας προστατεύουν απόλυτα απέναντι στα λίγα εκείνα μαλακωμένα αγκαθάκια που θα έχουν απομείνει.

Τα γάντια τώρα. Έχω δοκιμάσει ελαστικά κουζίνας, έχω δοκιμάσει χοντρά κήπου αλλά και πάνινα φούρνου. Τα πρώτα θεωρώ ότι δεν προσφέρουν απόλυτη προστασία, ειδικά εάν επιχειρήσετε να καθαρίσετε τα φρούτα χωρίς τη διαδικασία του μουλιάσματος κινδυνεύετε. Τα γάντια είναι πολύ λεπτά, οι αγκίθες πολύ επίμονες και μυτερές, με αποτέλεσμα πολλές από αυτές να διαπερνούν το ελαστικό και να μπήγονται στα δάκτυλα. Ακόμη και όταν τα αφήσετε για ώρες στο νερό και μαλακώσουν τα αγκάθια, και πάλι κάποια θα περάσουν μέσα και θα σας ενοχλήσου, Τα γ ά ν τ ι α του κ ή π ο υ προσφέρουν απόλυτη ασφάλεια, είναι όμως συνήθως βρώμικα. Αλλοίμονο εάν αγοράζατε καινούργια κάθε φορά που θα καθαρίζουμε φραγκόσυκα !!! (αν και θα μου πείτε, πόσες φορές θα το κάνει κανείς αυτό...). Απομένουν τα γάντια φ ο ύ ρ ν ο υ. Αυτά και καθαρά είναι και σχεδόν απόλυτη ασφάλεια προσφέρουν. Υπάρχει ενδεχόμενο, εάν δεν προσέξετε και χουφτώνετε δυνατά τα φρούτα σας, κάποια λίγα αγκαθάκια να περάσουν. Ε, προσέξτε λίγο. Τελικά, τείνω να επιλέξω αυτά τα τελευταία για προστασία μου τις επόμενες φορές.

Στη διαδικασία, τώρα. Παίρνουμε ένα-ένα φρούτο, το τοποθετούμε “ξάπλα” πάνω σε μία επιφάνεια κοπής (είναι καλύτερα απ’ ότι κατευθείαν στον πάγκο για να μπορείτε να καθαρίσετε πιο εύκολα το “πεδίο μάχης” στο τέλος) και χρησιμοποιώντας ένα κοφτερό μαχαιράκι, κάνουμε δύο τομές και αφαιρούμε τις δύο άκρες του φρούτου.

Με το επάνω άκρο να είστε φειδωλές, είναι όλο καλό, χρήσιμο, κομμάτι φρούτου. Αφαιρέστε συνεπώς ένα μικρό κομμάτι.

Στο κάτω, όμως, η τομή πρέπει να αφαιρεί όλο το σκληρό μέρος (διακρίνεται από το πράσινο χρώμα του) και να φθάνει έως τη σάρκα του φρούτου. Εάν σας μείνει σκληρό κομμάτι (τμήμα της φλούδας είναι στη πραγματικότητα), η διαδικασία του “γδυσίματος” που ακολουθεί δεν θα είναι ομαλή.

Στη συνέχεια κάνουμε με το μαχαιράκι μία τομή κατά μήκος του φρούτου (όχι βαθειά, να μη φθάνει στη καθαρή σάρκα, να κόψει μόνο τη φλούδα του).

Με το αριστερό μας χέρι (οι δεξιόχειρες) κρατούμε το φρούτο με τον δείκτη και τον αντίχειρα, από τις δύο κομμένες επιφάνειες στο πάνω και κάτω μέρος του. Με τη βοήθεια της λάμας του μαχαιριού, κατεβάζουμε με το δεξί μας χέρι τη μία πλευρά της κομμένης φλούδας, να ανοίξει και να ακουμπήσει στην επιφάνεια κοπής.

Κρατώντας αυτή τη πλευρά καθηλωμένη στην επιφάνεια εργασίας αρχίζουμε με το αριστερό χέρι να κυλάμε σαν “βαρελάκι” προς τα πίσω το φρούτο.

Η επιφάνειά του, κολλημένη με το μαχαιράκι μας στην επιφάνεια κοπής, όλο και θα αποκολλάται από το φρούτο,

Το οποίο τελικά θα “γδυθεί” και θα παραμείνει καθαρό στο αριστερό μας χέρι.

Υπάρχει και άλλος τρόπος. Αφού αφαιρέσουμε τις δύο άκρες του φρούτου, πάντα με ένα αιχμηρό μαχαιράκι, κάνουμε κατά μήκος τομές στο φρούτο, ανά 1,5 με 2 εκατοστά.

Στη συνέχεια, κρατώντας το φρούτο πάντα με δείκτη και αντίχειρα του αριστερού χεριού, και πιάνοντας με τη λάμα του μαχαιριού μία-μία από αυτές τις επιφάνειες που έχουμε αποκόψει στην επιφάνεια του φρούτου, τραβούμε με το δεξί τη φλούδα προς τα κάτω,

Αφαιρώντας όλες αυτές τις κομμένες λωρίδες φλούδας και, τελικά, ελευθερώνοντας το καθαρό φρούτο που περιέχει.

Προσωπικά βρίσκω την πρώτη μέθοδο πολύ πιο γ ρ ή γ ο ρ η και αρκετά πιο α σ φ α λ ή.

Μην επιχειρήσετε να καθαρίζετε φραγκόσυκα, κόβοντας τη φλούδα κυκλικά, σαν να επρόκειτο για πορτοκάλι. Το πιθανότερο είναι ότι θα γεμίσετε τη σάρκα του φρούτου με αγκαθάκια που θα κουβαλάει το μαχαίρι από τη φλούδα, συνεπώς...ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Σε όλες τις περιπτώσεις, μπορούμε να πιάνουμε το φρούτο όχι με το χέρι μας, αλλά με ένα πιρούνι. Το έκανα παλιότερα, δεν το κάνω πλέον, γιατί το φρούτο τρυπιέται (και δυστυχώς από πολλές πλευρές, όσο προχωράει το ξεφλούδισμα και το περιστρέφουμε) και τελικά το φρούτο κακοποιείται. Είναι όμως μία λύση που μπορείτε κάλλιστα να χρησιμοποιήσετε, και σε αυτή τη περίπτωση σας κάνουν και τα ελαστικά ακόμη γάντια κουζίνας…

Οι φλούδες των φραγκόσυκων ΜΠΟΡΟΥΝ να ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΟΥΝ !!! Και μάλιστα να μας δώσουν ένα πολύ γευστικό και δροσιστικό λικέρ !!! Σε χώρες όπως η Γερμανία, όπου τα φραγκόσυκα κοστίζουν πραγματικά ακριβά, είναι σπατάλη να πετάξεις την φλούδα τους όταν μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Σε άλλες περιοχές, όπως στη Σικελία (που από νοοτροπία σέβονται αυτά που τους προσφέρει η φύση και δύσκολα πετούν κάτι), καθαρίζουν τα φρούτα, χρησιμοποιούν το εσωτερικό τους νωπό, σαν φρούτο, ή για παρασκευή μαρμελάδας και τις “ένοχες” φλούδες τις βάζουν αυτές να σιτέψουν με καθαρό οινόπνευμα. Όταν το ποτό φιλτραρισθεί, τα αγκαθάκια έχουν εξαφανισθεί.

Υπάρχει μία τέτοια συνταγή για λικέρ στο site, μπορείτε να την αναζητήσετε. Σε αυτή τη περίπτωση, τα φρούτα πρέπει να είναι από “σίγουρη” και καθαρή περιοχή. Και πρέπει να καθαρισθούν και εξωτερικά. Μετά από όσα είπαμε για το μούλιασμά τους σε νερό, αυτό φαίνεται να είναι εύκολη υπόθεση. Πράγματι, πιάνοντας τα φρούτα (πάντα με γάντια), τα καθαρίζουμε τρίβοντάς ελαφρά με νοτισμένο, βρεγμένο, πανί. Αυτό θα απομακρύνει τυχόν λερώματα και σκόνη, αλλά και τα υπολείμματα αγκαθιών που θα έχουν παραμείνει, κάνοντας τη δουλειά του ξεφλουδίσματος πιο εύκολη. Ενδεχόμενα κτυπήματα στα φρούτα απομακρύνονται με το μαχαίρι, ΑΦΟΥ τα ξεφλουδίσουμε πρώτα. Φυσικά και δεν πετούμε όλη τη φλούδα !!

Εάν, παρ’ ελπίδα, κάποια αγκαθάκια …παρεισφρήσουν και μέσα από τα γάντια (ακόμη και με τα γάντια φούρνου μπορεί να περάσουν μερικά), βρέξτε τα χέρια σας με νερό και στη συνέχεια απλώστε πάνω τους, στα σημεία που νοιώθετε ενόχληση, λίγο κρεμοσάπουνο. Απλώστε το για λίγα δευτερόλεπτα σαν να είναι...ενυδατική κρέμα.

Σαπουνίστε τα στη συνέχεια για άλλα 10-15 δευτερόλεπτα και κατόπιν

.ξεπλύνετε καλά. Θα διαπιστώσετε πως τα ενοχλητικά microαγκαθάκια θα έχουν εξαφανισθεί. Κάποια γιαγιά με συμβούλεψε να τα αλείψω με λάδι (οι παλαιότεροι έτσι τα απομάκρυναν), επειδή όμως δεν ήθελα να λαδωθώ, επέλεξα το πιο κοντινό (και οικονομικό) του ανάλογο, το κρεμοσάπουνο, και δεν έπεσα έξω.