Λένε πως η ζαχαροπλαστική είναι χημεία... Δεν σηκώνει πειραματισμούς, όλα πρέπει να είναι ζυγισμένα στην εντέλεια με ζυγαριά ακριβείας.... Τι γίνεται όμως όταν έχεις αραδιάσει τα μισά υλικά στον πάγκο της κουζίνας, έχεις σπάσει τα αυγά, διότι ως γνωστόν αν δεν σπάσεις αυγά κέικ δεν γίνεται (παραφράζοντας την παροιμία που μιλά για ομελέτα), και διαπιστώνεις ότι υπολείπονται σε ποσότητα κάποια υλικα;;; Τότε λοιπόν αρχίζεις τις αλχημείες και προσεύχεσαι να τρώγεται αυτό που έφτιαξες... _άμε να δούμε την χθεσινή περιπέτεια μου...

Λίγα μυστικά ακόμα

Δεν είναι πάααρα πολύ γλυκό. Έχει παάαααααρα πολύ ωραίο άρωμα από το λικέρ που χρησιμοποίησα (μανταρίνι-καφές). Έχει ωραία κρούστα από πάνω και είναι αφράτο και αέρινο μέσα. Ο Kimwloσύζυγος είχε την εξής φαεινή ιδέα, κόψαμε στη μέση, και γεμίσαμε πραλίνα! Πολύ ωραίο! Μια ιδέα λοιπόν θα ήταν να κάνουμε διπλή δόση, να κόψουμε στη μέση και να αλείψουμε με μερέντα, και μια ελαφρυά γκανάζ από πάνω και έχουμε ένα σουπερ γλυκο. Για αλχημεία.... δεν τα πήγαμε και άσχημα ;-)