Αλευρώνουμε τον πάγκο μας (ή την όποια επιφάνεια εργασίας). Ανοίγουμε το ρολό της ζύμης για pizza

Και την απλώνουμε στην αλευρωμένη επιφάνεια. Οι συσκευασίες συνήθως έχουν 2 κομμάτια ζύμης.

Με τη βοήθεια ενός μαχαιριού (ή και της ρόδας για pizza), κόβουμε στη ζύμη, κατά την έννοια του μήκους της σε 4 λωρίδες, των 7 με 8 εκατοστών σε πλάτος. Με τον πλάστη ανοίγουμε ελαφρά το κάθε ένα κομμάτι, θα μπορεί να τυλιχθεί γύρω από τη γέμισή του πιο εύκολα. Εάν έχετε κάποια ζύμη που το συνολικό πλάτος της είναι λιγότερο από 28 εκατοστά, ε, τότε τι να σας πω, κόψτε λεπτότερες τις φέτες… Τρία βήματα πιο κάτω θα δείτε σε τί βοηθά το μεγαλύτερο πλάτος.

Απλώνουμε στην κάθε μία της και από μία διαφορετική γέμισημορταδέλα στη μία (χοντροκόψτε την, οι φέτες της μορταδέλας είναι συνήθως πολύ μεγάλες σε μέγεθος,

Σαλάμι στην άλλη (εδώ το πιθανότερο είναι ότι μπορούμε να τις χωρέσουμε και άκοπες στη λωρίδα της ζύμης),

Ζαμπόν στην τρίτη (εδώ εξαρτάται από το ζαμπόν εάν θα κοπεί ή θα μπει ολόκληρο)

Και μικρά κομματάκια ντομάτας (ή ντοματίνια κομμένα στη μέση, όπως στη φωτογραφία) στην επόμενη, μόνη της ή παρέα με κανένα από τα αλλαντικά που έχει περισσέψει. Το μόνο που κοιτάμε είναι να καλύψουμε την επιφάνειά τους. Γι’ αυτό και οι –συνήθως μικρότερου μεγέθους φέτες σαλαμιού είναι περισσότερες.

Και στις τέσσερις λωρίδες, πάνω από το ήδη απλωμένο υλικό τους, διασκορπίζουμε και μικρά κομματάκια mozzarella. Αναλογεί μισή περίπου συσκευασία σε κάθε λωρίδα, νομίζω ότι είναι αρκετή. Μπορείτε όμως αντί για 2 να αγοράσετε 3 συσκευασίες και έτσι να έχετε λίγο μεγαλύτερη ποσότητα τυριού. Θα σας το πρότεινα, αφού η mozzarella και η ντομάτα είναι τα κατ’ εξοχήν υλικά που δίνουν γεύση στην pizza.

Τυλίγουμε κάθε μία από αυτές τις λωρίδες κατά την έννοια του μήκους της. Να γιατί θέλουμε το πλάτος των 7-8 εκατοστών σε κάθε λωρίδα (που με το ελαφρύ άνοιγμα θα φθάσει τα 10 εκατοστά), για να είναι αυτή η διαδικασία του διπλώματος πιο εύκολη. Στο τέλος θα βρεθούμε με τέσσερα “κορδόνια”, το καθ’ ένα γεμισμένο με το υλικό του.

Αλείφουμε ελαφρά τα “κορδόνια” κατά μήκος, στα όρια της διπλωμένης ζύμης, στην ένωση δηλαδή, με νερό, έτσι που να κολλήσει σταθερά και να ασφαλίσει τη γέμιση.

Ανάλογα κλείνουμε και τις δύο άκρες του “κορδονιού”, σταθεροποιώντας και σφραγίζοντάς και αυτές με λίγο νερό.

Ντύνουμε με λαδόκολλα ένα κυκλικό ταψί διαμέτρου 24 εκατοστών (ή εκεί κοντά). Μην παιδεύεστε πολύ με το πώς θα κόψετε τη λαδόκολλα. Βρέξτε την, στίψτε την και βάλτε την σέσα στο ταψί, θα πάρει εύκολα τη φόρμα του. Ότι περισσεύει μπορείτε να το κόψετε ή και να το αφήσετε εκεί που είναι, δεν εμποδίζει.

Αρχίζουμε να συναρμολογούμε ένα “σπιράλ”, ξεκινώντας από το κέντρο και περιστρέφοντας το πρώτο “κορδόνι” γύρω από την αρχή του.

Ακριβώς από εκεί όπου θα τελειώσει το πρώτο “κορδόνι” και αφού του αλείψουμε και πάλι την άκρη του με λίγο νερό για να κολλήσει καλά, συνεχίζουμε με το δεύτερο “κορδόνι”, πάντα περιστρέφοντάς το γύρω από το σπιράλ που θα έχει αρχίσει να δημιουργείται. Άλλη γέμιση αυτό.

Έτσι προχωρώντας, ενώνουμε και το τρίτο και το τέταρτο κομμάτι, μέχρι να καλυφθεί όλο το ταψί.

Αλείφουμε το σπιράλ της ζύμης επιφανειακά με λίγο καλό ελαιόλαδο (με απαλές κινήσεις και όχι πιέζοντας το πινελάκι), σκορπίζουμε από πάνω, σε όλη την επιφάνειά της, ντοματάκια κομμένα στη μέση, φρέσκια ή αποξηραμένη ρίγανη, λίγο αλατάκι

Και την αφήνουμε, έτσι με το ταψί της, να μείνει για ένα 15λεπτο, σε χλιαρό μέρος (μπορεί να είναι ο φούρνος σας, αναμμένος στο 50 και με την πόρτα του μισάνοικτη).

Ανάβουμε το φούρνο στους 220-250 βαθμούς (ΠΡΟΣΟΧΗβγάζουμε το ταψί μας πρώτα, έτσι;) για να προθερμανθεί γρήγορα και καλά

Και, όταν έχει ζεσταθεί καλά και σβήσει ο θερμοστάτης του, κατεβάζουμε τη θερμοκρασία του στους 180 βαθμούς, βάζουμε μέσα το ταψί (μεσαία σχάρα) και ψήνουμε την...“γυριστρούλα” μας για 30 λεπτά. Στο περίπου, έχουμε πει ότι κάθε φούρνος έχει το δικό του …”μπαϊράκι” και ψήνει διαφορετικά. Άλλωστε, έχετε και τις οδηγίες και τον προτεινόμενο χρόνο, από τη συσκευασία της ζύμης. Μόνο που δεν ξέρω εάν η θερμοκρασία που θα σας προτείνει είναι αυτή των 180 βαθμών. Εσείς ΔΕΝ θα μου την αλλάξετε, θα ακολουθήσετε ότι σας γράφω.

Πάντως, η pizza μας στο τέλος πρέπει στο τέλος να φαίνεται καλοψημένη και χρυσαφί. Βγάζουμε τότε το ταψί από το φούρνο (μάνα μου!!! μου ‘ρχεται να χυμήξω, το άρωμα που αναδύει είναι ο-νει-ρι-κό!!!),

Και την μεταφέρουμε, ανασηκώνοντάς την με τη λαδόκολλα, σε μία πιατέλα.

Την κόβουμε όσο είναι ακόμη πολύ ζεστή, καυτή

Και σερβίρουμε τα κομμάτια της αμέσως.

Τρώγεται (όπως όλες οι pizze, άλλωστε), πολύ-πολύ ζεστή.

Έτσι όπως έχουμε σχηματίσει το σπιράλ, σε κάθε κομμάτι συναντά κανείς όλες τις γεύσεις με τις οποίες την έχουμε γεμίσει! Καλή απόλαυση!!!

Θα σας ενθουσιάσει σαν ζύμη αλλά και σαν γέμιση. Δεν ξέρω ποιο μέρος το οφείλει στη ζύμη που χρησιμοποίησα και ποιο στον τρόπο που ψήθηκε (τυλιγμένη γύρω από τα υλικά) και οι κοπέλες μου δεν με βοήθησαν καθόλου. Η κόρη μου ενθουσιασμένη έλεγε κάτι που έμοιαζε σαν “μοιάζει με εκείνη την pizza που είχαμε φάει στην Piazza Navona”, η δε γυναίκα μου μουρμούριζε ότι της θυμίζει “ζουμερά κανελόνια!”. Απολαυστική!