Δεν κάνει θόρυβο, δεν ζητάει πολλά. Κάθεται ταπεινά δίπλα στο κυρίως πιάτο… μέχρι να κάνει την ανατροπή.
Γιατί αυτό το τζατζίκι το καλό, το ξεχωριστό , το ζόρικο, σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις. Δροσερό, πηχτό, με σκόρδο που δεν χαρίζεται λέμε! Αγγουράκι ψιλοκομμένο σαν κόσμημα και γιαούρτι στραγγιστό που στέκεται περήφανο στο κουτάλι..
Κάνει την πατάτα φανταχτερή, την μπριζόλα φίνο μεζέ, τη μπουκιά ψωμί εμπειρία ζωής. Και πριν το καταλάβεις, έχεις ήδη βουτήξει μέσα το τρίτο κομμάτι πίτα, λέγοντας "μόνο αυτό και σταματάω"!
Αλλά εννοείται δεν σταματάς.. Γιατί απλά δεν γίνεται φίλε!
Γιατί είναι το καλό.. το απίστευτο, το φανταστικό, το απίθανο να πούμε ,το αυθεντικό, το τίμιο και το άτιμο συνάμα.. εκείνο το τζατζίκι που δεν ξεχνιέται, που ζητάει τόλμη, που θέλει να πας μέχρι τέλους. Και μετά… να κρατήσεις απόσταση ασφαλείας απ’ τον υπόλοιπο πληθυσμό!