حقیقتش اینه ما میترسیم
نه اینکه ترسوباشیم ها ولی یه جورایی ترسو هم هستیم
ترس از حرف زدن راجع به چیزی که پشت سر گذاشتیم
هنوز بعد از ۱۴ سال از رفتن آنا، میترسیم از اینکه با هم یه بارم که شده حرف بزنیم. از شبی که بهمون قد یه قرن گذشت. از شبی که به سنگینی کوه بود.
این ترس به ترس رفتن باباعلی اضافه شد. نتونستیم با هم راجع به صورت و شرایطش توی امبولانس و دستگاه دیالیز حرف بزنیم. یا حتی موقعی که رفت وطن و دیدارمون به قیامت شد.
خانوم جان، زری خانوم، زودی ردیف شوهااااااااا.
من توی دو سه ساعت چیزی توی اتاق احیا دیدم که تا عمر دارم فراموش نمیکنم. هنوز زانوهام جون نداره و نفسم راحت بالا نمیاد.
صورت مستاصل و درمانده اشکان توی امبولانس. خاطرات چقدر شبیهن. چقدر کثیفن و گاهی چقدر قشنگ
ما نای ترسیدن نداریم خانوم جان
زودی سر پا شو.مثل همیشه کوه باش پشت ما. این دور هم جمع شدنا، همشون خونه زری میخوان و زری .