#BBS
कोणालाही निरोप देताना खरंच किती अवघड जातं ना?...मग ते माणसांना असो की ऋतुंना!प्रत्येक ऋतुचे आगमन किती सुखदायक असते!गुलाबी थंडीची चाहुल लागताच सगळीकडे उत्साह असतो.खाण्याची रेलचेल असते.मुबलक भाज्या मिळतात.भूकही वाढते.भरपूर उर्जा देणारे पदार्थ सेवन केले जातात. थंडी हळूहळू शिगेला पोहचते.इतकी...की मग पांघरुणातून बाहेर पडणंही नको होतं.असं वाटतं कधी संपेल ही थंडी?शिशिर ऋतु संपून वसंतऋतु सुरु होतो.हवेतला गारवा संपून आता सूर्यदेव कामगिरीला लागतो.नवी कोवळी पालवी झाडांना चकाकी देते.भूकभूक होणं कमी होऊन आपोआपच शीतपेयं,आणि हलकंसं जेवण आपला ताबा घेतो!आम्रतरुवरचा मोहोर बहरु लागतो.आणि फळांच्या राजाचे आंब्याचे झोकात स्वागत होते.मग दोनतीन महिने कैऱ्या,आंबा सगळ्यांनाच हवेहवेसे वाटतात.चैत्रगौरीपासून ते वटपौर्णिमेपर्यंत आंबा साथीला असतो.कैरीची डाळ,कैरीचं पन्हं, तक्कू,चटणी,साखरांबा, गुळांबा, मेथांबा,लोणचं असं किती नी काय!छान आंबटगोड चवीचे पदार्थ क्षुधाशांती करतात आणि जेवणाला मजा आणतात.मग भाजीची आठवणही येत नाही.तोवर आमरसपुरीचा घरोघरी बेत नक्कीच होतो.कमालीचा उकाडा सुरु होतो.आकाशात हळूहळू ढगांची दाटी होते.वळीव सुरु होतो आणि तप्त वसुंधरा वर्षाऋतुची वाट पहाते... उन्हाळ्याला निरोप द्यावाच लागतो.मग..नेमेची येतो मग पावसाळा.ऋतुचक्र सतत चालू असते.
या उन्हाळ्याला निरोप देताना बागेतल्या कैऱ्यांची उडीद-मेथी करी हा नाविन्यपूर्ण असा खास कोकण-गोव्याकडचा पदार्थ...उन उन भाताबरोबर खाऊन तर पहा😊😋😋