Για ένα 26-άρι πιάτο είναι αρκετά 4 μικρού μεγέθους μανιτάρια

Και 15-20 φυλλαράκια ρόκας. Τίποτα άλλο.

Αρχικά, ρίχνουμε τα φύλλα της ρόκας σε μπολ και τα πλένουμε καλά κάτω από τρεχούμενο νερό.

Στη συνέχεια, αφαιρούμε το “πόδι” του μανιταριού (τεμαχίζεται διαφορετικά)

Και αφαιρούμε την λεπτή εξωτερική φλούδα τους, με τη βοήθεια ενός μικρού μαχαιριού. Μετά από αυτό δεν χρειάζεται να τα πλύνουμε ή να τα καθαρίσουμε.

Τοποθετούμε τα μανιτάρια με την καμπύλη επιφάνειά τους προς τα πάνω και, κόβοντας με ένα μικρό και κοφτερό μαχαίρι,

Παίρνουμε μία σειρά από πολύ λεπτές φέτες,

Το στοίχημα εδώ είναι να πετύχουμε πολύ λεπτές φέτες, όχι πάνω από 2 χιλιοστά, ακόμη καλύτερα εάν πέσουμε κάτω και από το 1 χιλιοστό.

Αρχίζουμε να τοποθετούμε τα φύλλα της ρόκας, ακτινωτά, πάνω στο πιάτο σερβιρίσματος (φροντίζοντας να τα ανοίγουμε, να τα “απλώνουμε”, να μην είναι διπλωμένα, γιατί έτσι θα χρειασθούμε πολύ περισσότερα)

Έχοντας κόψει τα τρυφερά κοτσάνια τους και φροντίζοντας η άκρη του φύλου να φθάνει στην περίμετρο του πιάτου, συνεχίζουμε να καλύπτουμε κάθε ελεύθερη επιφάνεια,

Και προχωρώντας πάντα ακτινωτά,

Καλύπτουμε τελικά όλη την επιφάνεια του πιάτου.

Τα κοτσανάκια τους τα θυμάστε; Δεν τα έχουμε χρησιμοποιήσει σε αυτό το πρώτο στάδιο (θα δημιουργούσαν συνωστισμό“ εκεί που θα διασταυρώνονταν, στο κέντρο του πιάτου), είναι όμως το μέρος εκείνο του φύλλου της ρόκας που κρύβει την περισσότερη σπιρτάδα, άρα το γευστικότερο μέρος τους.

Έτσι, μετά την ολοκλήρωση της στρώσης των φύλλων, έρχεται η σειρά των τρυφερών αυτών βλαστών να “πάρουν θέση” διάσπαρτα σε όλο το πιάτο,

Όσο πιο απλωμένα γίνεται σε όλη την επιφάνειά του, ώστε να μη δημιουργούνται “βουναλάκια”. Εάν δεν υπήρχε η φωτογράφηση των βημάτων, τα κομμένα βλαστάρια θα μπορούσαν να μπουν στο πιάτο πρώτα, να προηγηθούν της στρώσης των φύλλων. Τι λέτε ;

Ωραία, έτοιμο το υπόστρωμα. Αρχίζουμε τώρα να απλώνουμε τις λεπτές φέτες των μανιταριών,

Σε επάλληλους κύκλους με κέντρο το κέντρο του πιάτου, καλύπτοντας και πάλι όλη την (πράσινη πλέον) επιφάνειά του,

Και κλείνοντας το λευκό κλοιό μέχρι το κέντρο του, ή......

Ή σπάζοντας αυτήν την διχρωμία του άσπρου-πράσινου, με μία κατακόκκινη μικρή ντομάτα, κομμένη τριαντάφυλλο, στο κέντρο του.

Και ήρθε η ώρα του τυριού. Γλυκιά γραβιέρα και parmigiano αυτή τη φορά. Οι δυνατότητες επιλογής, όμως, είναι πραγματικά πάρα πολλές. Καμία όμως σαν του parmigiano.

Κόβουμε, λοιπόν, λεπτές φλοίδες τυριού

Και τις αφήνουμε να πέσουν σε όλη την επιφάνεια του πιάτου. Η σαλάτα μας έχει πάρει την τελική της μορφή,

Με ή χωρίς ντομάτα στην κορυφή της. 

Αρχίζω να ρίχνω, σε πολύ λεπτή ροή, το λάδι. Και πάλι για λόγους φωτογράφησης ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΣΕΙΡΑ αυτού του βήματος. Κανονικά, το λάδι πρέπει να πέσει, σαν τρίχα λεπτό, πάνω σε όλες τις φέτες των μανιταριών και να τις νοτίσει. Συνεπώς, ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΛΟΙΔΕΣ ΤΟΥ ΤΥΡΙΟΥ.

Ακολουθεί το βαλσαμικό. Με το δάκτυλο πάνω στο στόμιο του μπουκαλιού, να το μισοκλείνει (αυτά τα μπουκάλια έχουν φαρδιά στόμια που τρέχουν πολύ), ραντίζουμε όλη την επιφάνεια του πιάτου μας. Το βαλσαμικό ξύδι είναι πολύ γευστικό και ταιριάζει περίφημα με τις υπόλοιπες γεύσεις του πιάτου. Η ποσότητα, συνεπώς, που θα αφήσουμε να πέσει (ραντίζοντας πάντα, όχι με ελεύθερη ροή) είναι θέμα γούστου.

Μία (λιγότερο ή περισσότερο) γερή δόση φρεσκοτριμμένου πιπεριού

Και η σαλάτα είναι έτοιμη. Με πρωτογενή υλικά, καμία επεξεργασία, αλλά αξεπέραστη σε νοστιμιά.