Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ, Ο ΜΑΝΑΒΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ - Παραμύθι για μεγάλους.“Πριγκηπέσα, έχω λεμόνια που και φυλακισμένοι θα το ‘σκαγαν για να ‘ρθουν να τα φάνε ...”Ναι, καλά, το φαντάζομαι … Μεταξύ μας, αυτοί θα το ΄σκαγαν από τη φυλακή και για πολύ λιγότερα πράγματα.Η πριγκηπέσα που φώναζε ο μανάβης έγειρε ντροπαλή πάνω μου. Ντροπαλή αλλά συνάμα και όλο καμάρι. Τι κι αν ο “πρίγκιπας” ήταν δυό μέτρα άνθρωπος και ‘κείνη μόλις ένα και εικοσιπέντε. Τι κι αν ήταν σκαμμένο το πρόσωπό του από τον ήλιο και εκείνη τώρα πρωτοβγαίνει από το “παλάτι” της. Τι κι αν εκείνος ήταν ένας οπωροπώλης στη λαϊκή αγορά του Αμαρουσίου και εκείνη η “πριγκηπέσα” (μου). Στοιχηματίζω ότι εσείς ένα μανάβη που να σας φωνάζει “πριγκηπέσα” δεν τον έχετε. Σωστά;Πέρα από την πλάκα, τώρα, και εγώ τα ίδια θα έκανα, όλο και σε κάποια ανάλογη εκδήλωση θαυμασμού θα προχωρούσα, μπροστά στη μόνη πελάτισσά μου κάτω από τα.... εξήντα. Και για να του ανταποδώσω την χειρονομία, σταματήσαμε στον πάγκο του, με την μικρή πριγκίπισσα “αρπαγμένη” στο αριστερό μου πόδι και με το κεφάλι χωμένο σχεδόν στη τσέπη μου, και ψώνισα μία δεκάδα ωραία, ζουμερά, ψ ι λ ό φ λ ο υ δ α λεμόνια. Τα έλεγε (και τα πλήρωσα για) β ι ο λ ο γ ι κ ά, αλλά άξιζαν την τιμή τουςΤη συνταγή την είχα ήδη εντοπίσει, οπότε ...“πριγκίπισσα, φύγαμε για το σπίτι. Πάμε να... μ α ρ μ ε λ α δ ώ σ ο υ μ ε”

Λίγα μυστικά ακόμα

Ένα “παραμύθι” που διαθέτει πριγκίπισσα δεν θα μπορούσε παρά να έχει και ένα.... π ρ ι γ κ ι π ι κ ό σ υ σ τ α τ ι κ ό. Και με πριγκιπικό κόστος. Και πράγματι το έχει. Την β α ν ί λ ι α. Ένα από την “ιερή τετράδα” των τροπικών καρπών (μαζί με τη ζάχαρη, τον καφέ και τη σοκολάτα) και ένα από τα ακριβότερα μπαχαρικά του κόσμου (μαζί με το σαφράν και το κάρδαμο) Γιατί πριγκιπικό ? Λέγεται ότι, ο αυτοκράτορας των Αζτέκων, Μ ο ν τ ε ζ ο ύ μ α, είχε κρατήσει για τον εαυτό του το αποκλειστικό προνόμιο να πίνει ένα κρύο διάλυμα σοκολάτας, αρωματισμένο με βανίλια και μπαχαρικά, που έλιωνε στο στόμα, το «τ σ ο κ ο λ ά τ λ». Συνήθεια και προνόμιο που υιοθέτησαν στη συνέχεια οι ισπανοί ευγενείς. Αν προσθέσετε το γεγονός ότι το φυτό βανίλια είναι μία ποικιλία της οικογένειας των ο ρ χ ι δ έ ω ν, θα μου δικαιολογήσετε τον χαρακτηρισμό πριγκιπικό.Διαλέγουμε λεμόνια χωρίς επικέρωση, στιλβώματα και άλλες τέτοιες αηδίες. Δεν είναι απαραίτητο να είναι βιολογικής καλλιέργειας (παρ’ ότι κάτι τέτοιο κακό δεν κάνει), εμένα μου προέκυψαν τέτοια.Διαλέγουμε λεπτόφλουδα λεμόνια γιατί έτσι το λευκό στρώμα κάτω από την φλούδα είναι πολύ πιο λεπτό και δεν πικρίζουν.[1] Τοποθετούμε το φρούτο με την εξωτερική, καμπύλη, επιφάνειά του προς τα κάτω, πάνω σε μία επιφάνεια εργασίας (προτιμήστε πλαστική και όχι ξύλινη, το ξύλο θα απορροφήσει μέρος του χυμού τους). Με τον τρόπο αυτό περιορίζουμε την ποσότητα του χυμού που θα χυθεί –και τελικά θα χαθεί– κατά το κόψιμο σε φέτες. (***)[2] Με την αφαίρεση του κεντρικού, λευκού, τμήματος του φρούτου, έχουμε αφαιρέσει το μεγαλύτερο μέρος των κουκουτσιών. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν και άλλα, ιδιαίτερα τα πιο μικρά και επιμήκη (το λεμόνι έχει κουκούτσια ακόμη και στην περιφέρεια, αμέσως κάτω από την φλούδα του) που πρέπει να αφαιρεθούν και αυτά.Εγώ την έφτιαξα με 900 γρ ζάχαρη. Και ήταν ξινούτσικη. Όπως την θέλω. Η αρχική, όμως, συνταγή την ήθελε με 1.200 γρ που εμένα μου φάνηκαν υπερβολικά. Έτσι, βέβαια, θα γίνεται γλυκιά, ακόμη και για δύσκολα παιδιά. Εσείς αποφασίζετε.Ι δ έ α _ 1Μία ιδέα είναι να χρησιμοποιήσετε και ένα ακόμη λεμόνι από το οποίο θα πάρετε μόνο την φλούδα του. Αφού αφαιρέσετε το λευκό στρώμα από το εσωτερικό της, την κόβετε σε πολλές λεπτές φέτες (πάχους σπιρτόξυλου ή και λίιιιιιγο πιο χοντρά.), αυτές στα δύο (έτσι που το κάθε κομμάτι να μην είναι πάνω από 4-5 εκατοστά), και να κρατήσετε τα κομμάτια αυτά της φλούδας για να τα προσθέσετε μόνο στο δεύτερο 45λεπτο βράσιμο (χρόνο αρκετό για να τα μαλακώσει πολύ αλλά και να τους επιτρέψει να διατηρηθούν ακέραια, να τα νοιώθετε στο στόμα.Ι δ έ α _ 2Στη θέση αυτού του τελευταίου λεμονιού, μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάλλιστα ένα πορτοκάλι (όπως θα δείτε στις φωτογραφίες). Πέρα από την γεύση του, θα δώσει στη μαρμελάδα και μία διαφορετική χρωματική πινελιά.Αναφέρεται μέσα στη συνταγή ότι η κατσαρόλα στην οποία θα βράσει η μαρμελάδα, καλό θα ήταν να είναι κάποια με χοντρό πάτο, και αυτό γιατί έτσι κατανέμεται ομοιόμορφα η θερμοκρασία του ματιού της κουζίνας. Αν και το αναπαρήγαγα, οφείλω (και θέλω) να πω πως πιστεύω ότι αυτή η υπόδειξη είναι ένα .....κατάλοιπο του παρελθόντος (από τότε που μαγειρεύαμε σε πετρογκάζ) και ταυτόχρονα μία ..... ματιά στο μέλλον (όταν θα μπει στη ζωή μας το φωταέριο. Πράγματι, αυτή η συζήτηση έχει νόημα όταν η φωτιά κάτω από την κατσαρόλα είναι σημειακή, συγκεντρωμένη στο κέντρο της κατσαρόλας. Στη πλειονότητα των σημερινών συσκευών κουζίνας, η ένταση της θερμότητας είναι ήδη κατανεμημένη σε όλη την επιφάνεια του ματιού. Εδώ έχει σημασία η χρήση κατσαρόλας μεγέθους ίδιου με το μέγεθος του χρησιμοποιούμενου ματιού. Επειδή, όμως, πολλά πράγματα της κουζίνας μου διαφεύγουν, πολύ θα ήθελα να ξέρω αν είναι σωστή σαν σκέψη. Θα μου πει κανείς ?Η συνταγή είναι από το βιβλίο“Falling CloudberriesA World of Family Recipe ” της Tessa Kiros (Ελληνοκύπρια (από μπαμπά) και με... Φιλανδή μαμά, γεννημένη στο Λονδίνο και μεγαλωμένη στη νότια Αφρική)Ένα ενδιαφέρον άρθρο για την βανίλια, το πανάκριβο αυτό τροπικό αρωματικό (η συσκευασία (σε γυάλινο βαζάκι) με ένα “φασόλι” μέσα στοιχίζει 6,8 € σχεδόν 7 φορές το κόστος όλων των υπόλοιπων υλικών της μαρμελάδας), μπορείτε να βρείτε στο vita.gr