Την Ruth Padel τη γνωρίζετε ? Έχετε διαβάσει γι’ αυτήν ? Έτυχε αυτές τις ημέρες να βρίσκεται, για τις ανάγκες ενός Συνεδρίου, στην Αθήνα. και για άλλη μία φορά εντυπωσίασε με την παρουσία της. Η γεμάτη διακρίσεις, αγγλίδα ποιήτρια, τρισέγγονη του Δαρβίνου, που μιλάει, μάλιστα, πολύ καλά την Ελληνική γλώσσα (έχει ζήσει για μεγάλα διαστήματα στην Ελλάδα και δίδαξε Ελληνικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο Λονδίνο) μου θύμισε τις περίφημες θεωρίες περί εξέλιξης του προ-προ-προπάππου της. Μεγάλο μυαλό, ο τύπος, σπουδαίος μελετητής, ένας από τους γ ί γ α ν τ ε ς της ε π ι σ τ ή μ η ς, ανεξάρτητα από την θέση που έχει ο καθένας περί κοσμοθεωρίας και προέλευσης των ειδών. Η θεωρία του για την ε ξ έ λ ι ξ η των ε ι δ ώ ν και την φυσική επιλογή, είναι ένα για τη βιολογία το αντίστοιχο της θεωρίας του Α ϊ ν σ τ ά ι ν για τη Φυσική και του Κ ο π έ ρ ν ι κ ο υ για την Κοσμογραφία. Όπως αυτός ο τελευταίος αποκάλυψε την επιστημονική αλήθεια βγάζοντας τη Γη από το κέντρο του σύμπαντος, ο Δαρβίνος εκτόπισε τον άνθρωπο από την προνομιακή - αλλά κατ’ αυτόν αυθαίρετη - θέση του στο κέντρο του βιολογικού κόσμου. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ήρθε σε σύγκρουση με την εκκλησία, η οποία τον είχε τοποθετήσει σε αυτή τη θέση. Αλλά μήπως και ο Κοπέρνικος δεν είχε και εκείνος τα δικά “τραβήγματα” με την εκκλησία ? Για να μην έχω και εγώ τα δικά μου, περνάω στο “δια ταύτα”. Που δεν είναι άλλο από την εφαρμογή της εξελικτικής θεωρίας στην ίδια μας τη κουζίνα. Πως, δηλαδή, από ένα πιάτο, με την αντικατάσταση κάποιων υλικών με άλλα και τη προσθήκη κάποιων ακόμη, έχουμε ένα άλλο πιάτο, που διατηρεί μεν πολλές ομοιότητες με το προηγούμενο αλλά είναι –ξεκάθαρα– ένα άλλο πιάτο, ένα άλλο είδος. Στη συνέχεια θα δείτε τα “νέα χαρακτηριστικά” αυτού του παρασκευάσματος και τις διαφορές του με την αρχική συνταγή. Εκεί που διαφωνώ με τον Κάρολο (Charles), είναι ότι εγώ δεν πιστεύω πως μπορεί να υπάρξει “δημιουργία χωρίς δημιουργό”.....

Λίγα μυστικά ακόμα

Η πρωτότυπη συνταγή ήταν με εσκαρόλ, ένα είδος κατσαρού αντιδιού. Δεν μου λέει και τίποτα το ιδιαίτερο και έτσι χρησιμοποίησα αντίδι από το σουπερμάρκετ. Και μια και είχα κομμένα και μαρούλια από τον κήπο, έβαλα και από αυτά στη σάλτσα. Έτσι ξέρω ότι “δουλεύουν” κανονικά και αυτά.Επίσης, χρησιμοποιούσε ένα λευκό αγελαδινό τυρί, το “stracchino”, καμμία σχέση δηλαδή με το φιλαδέλφεια της συνταγής που μόλις διατρέξατε. Και που να το βρω εγώ αυτό, τώρα. Ε, λοιπόν, πιστεύω ότι το μαλακό φιλαδέλφεια του πάει πολύ-πολύ καλύτερα. Δείτε γιατίΤο τυρί φιλαδέλφεια, με την θερμότητα του φούρνου, λιώνει, και ένα μέρος τους ρευστοποιείται. Ότι και να κάνετε, όσο καλά και να κλείσετε το ρολό, δεν θα το .....συγκρατήσετε, θα βρει τρόπο να διαρρεύσει. Έτσι όμως νοτίζει με ένα πολύ ωραίο υγρό το φρέσκο αντίδι της γέμισης, το μαραίνει και το νοστιμίζει με έναν υπέροχα ξεχωριστό τρόπο. ”Αυθαίρετα” ήσαν και η μελιτζάνα αλλά και το σκόρδο. Δεν το μετανιώνω, μου άρεσε πάρα πολύ έτσι η σάλτσα (και φάνηκε να αρέσει και .....στα ρολάκια). Τα υπόλοιπα όμως υλικά υπήρχαν, σας δίνω τον προσκοπικό μου λόγο..... ”Αυθεντικά” και “αυθαίρετα” υλικά, συνθέτουν ένα πολύ νόστιμο φαγητό. Το ρολό με την ελαφριά αλλά πολύ γευστική γέμιση (μόνο να ξέρατε τι νοστιμιά του δίνει η ισορροπημένη συνύπαρξη της πικάντικης αντσούγιας με το δροσερό αντίδι και το κρεμώδες τυρί.....), δένει θαυμάσια με μία αρωματική σάλτσα (γι’ αυτό τα τόσα πολλά φυλλαράκια Βασιλικού & ΣΙΑ) που αν την τρώγατε με μακαρόνια θα λέγατε “ρε, τι μακαρονάδα είναι αυτή !!!” Ε, τώρα θα πείτε“ρε, τι ρολάκια είναι αυτά !!!, ρε, τι ρολάκια είναι αυτά !!!” Κάτι από ...Αυλωνίτη μου κάνει αυτό ...