Ο τίτλος της συνταγής είναι “κλεμμένος” (έστω, μερικά) από ένα σχόλιο της Λίλα στη “βιογραφία” ενός άλλου γόνου της ίδιας οικογένειας ευγενών, την “Δούκισσα της Τράγας”. Άλλη βουτηγμένη στην αμαρτία αυτή... Αλλά και η “ιστορία” της δικής μου Δούκισσας δεν πάει πίσω. Διαβάστε την και θα καταλάβετε... Α, και το “δυνατό της σημείο” είναι εκεί που, γύρω στα μεσάνυκτα, όταν όλοι κοιμούνται ήσυχα στο σπίτι, δέχεται την “παρενόχληση” γνωστού λιχούδη που, μη αντέχοντας την ιδέα ότι θα πρέπει να την μοιρασθεί την επομένη, την επισκέπτεται κρυφά και της εξομολογείται την ασίγαστη, την ασυγκράτητη επιθυμία του για γλυκές “περιπτύξεις”. Η “αμαρτωλή Δούκισσα” είναι άλλη μία εκδοχή του γνωστού “μωσαϊκού”, του “σαλαμιού σοκολάτας”, του “σοκολατένιου ρολού”, στην πιο σοκολατένια τους εκδοχή. Εκτός από κακάο, έχει και μία γερή ποσότητα από Μερέντα, που του δίνει την ξεχωριστή γεύση αυτής της σοκολατένιας κρέμας με φουντούκι. Για ...ακόλαστες στιγμές !! Α, και δεν έχει αυγά. Για όσους αυτό σημαίνει κάτι...

Λίγα μυστικά ακόμα

[1] Εγώ προτιμώ πάντα τα μπισκότα να μην είναι πολύ θρυμματισμένα, ούτε και πολύ μαλακωμένα (μου συνέβαινε παλιότερα, όταν τα ράντιζα υπερβολικά με το κονιάκ), μας αρέσει να τα νοιώθουμε στο στόμα. Έτσι, παίρνω 3 ή 4 κομμάτια από κάθε μπισκότο, σπάζοντάς το με τα δάκτυλα και όχι θρυμματίζοντάς το με το blender ή το χέρι. Επίσης, προτιμούμε το γλυκό με τα πιο γλυκά και αρωματικά Μιράντα Παπαδοπούλου και όχι με τα πιο “ουδέτερα” Πτι-Μπερ που συνήθως επιλέγονται για αυτό το γλυκό. [2] Δεν ξέρω που φυλάτε τη Μερέντα σας, εάν πάντως την βάζετε στο ψυγείο, αυτή τη φορά βγάλτε την εγκαίρως και κρατήστε την εκτός ψυγείου τουλάχιστον για 24 ώρες, πρέπει να χρησιμοποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο σε ημί-ρευστη κατάσταση, δεν πρέπει να είναι κρύα και σφικτή. Θα μπορούσατε να την βάλετε και στον φούρνο μικροκυμάτων για λίγα δευτερόλεπτα, να μαλακώσει, είναι όμως κάτι που εμένα δεν θα μου άρεσε καθόλου να κάνω (για λόγους που συνδέονται με τον τρόπο που οι συσκευές αυτές επεμβαίνουν στα τρόφιμα). [3] Επίσης, τα ραντίζω και με το κονιάκ, αλλά όχι πολύ. Το περισσότερο το προσθέτω στο μείγμα βούτυρο-κακάο-ζάχαρη-σοκολάτα, πριν πέσουν τα μπισκότα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο “μεθυστικό” αλλά τα μπισκότα διατηρούνται πιο συμπαγή. Και οι δύο όμως αυτές επιλογές, είναι καθαρά θέμα γούστου και ο καθ’ ένας επιλέγει το πώς του αρέσει περισσότερο. [4] Για ένα πιο “λιχούδικο” αποτέλεσμα, μπορούμε να αντικαταστήσουμε το γάλα με κρέμα γάλακτος. [5] Υπάρχει ένας πολύ πρακτικός τρόπος για να ακολουθεί η λαδόκολλα τη μορφή της φόρμας, όταν επιχειρήσετε να την τοποθετήσετε, πριν ρίξετε μέσα το γλυκό. Την μουσκεύουμε καλά με νερό, στη συνέχει την στραγγίζουμε πολύ καλά τσαλακώνοντάς την μέσα στις χούφτες μας και έτσι γίνεται πολύ πιο εύπλαστη και είναι πια εύκολο να ακολουθήσουμε τη μορφή του δοχείο που θα επενδύσουμε. [6] Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και μόνο την λαδόκολλα (χωρίς τη φόρμα), δίνοντας στο γλυκό το κυλινδρικό σχήμα του σαλαμιού (εξ’ ου και ένα άλλο από τα ονόματά του). Και, βέβαια, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και οποιουδήποτε άλλου σχήματος φόρμα (π.χ. κυλινδρικό μπολ) αρκεί να το καλύψετε με λαδόκολλα ή μεμβράνη, για να μπορέσετε πιο εύκολα να ξεφορμάρετε το γλυκό, αναποδογυρίζοντάς το.