Με την πάροδο των ετών τα εδέσματα που τείνουν να εξαφανίζονται είναι συνήθως τα υγιεινότερα και οικονομικότερα στην παρασκευή τους. Καθώς τα βιομηχανοποιημένα προϊόντα ακμάζουν και οι έντονοι ρυθμοί ζωής μας αφαιρούν ελεύθερες ώρες, κάποιες τροφές καταντούν ντεμοντέ. Περνούν στο περιθώριο, ξεχνιούνται ως τελικά να χαθούν. Σε μιά τέτοια αραχνιασμένη στοίβα βρήκα και ανέσυρα τούτη τη συνταγή. Ήμουν έντονα συναισθηματικά φορτισμένη όταν η δεκάχρονη ανηψιά μου με ρώτησε“Θεία, τί είναι pizzoccheri;”. “Της θειάς σου”, μου ήρθε ν'απαντήσω. Με μία δεύτερη, ψυχραιμότερη σκέψη με συγκράτησε. Ήταν η ανάμνηση των παρακαλετών ως να δοκιμάσω αυτά τα ειδεχθή, στην όψη, επίπεδα κορδελάκια. Ζυμαρικά δε τα λες αφού φτιάχνονται από φαγόπυρο αντί σιταριού. Βέβαια, ζυμαρικά λέμε και τα gniocchi πατάτας οπότε ας ανεχθούμε την κατηγοριοποίηση μιάς που συμβαίνει.

Λίγα μυστικά ακόμα

Τί θα τα κάνουμε; Θα τα βράσουμε φτιάχνοντας ένα αλμυρό ή γλυκό πιάτο ανάλογο της περίστασης.Έχουν γεύση άκρως ενδιαφέρουσα όμως το σκούρο χρώμα τους θα αποτρέψει πολλούς (κυρίως τα παιδιά) από το να τα δοκιμάσουν.Η ζύμη τους δουλεύεται ευκολότερα και από φύλλο κρούστας. Χρειάζεστε λιγότερο από 10' για να τα ετοιμάσετε.Υποθέτω ότι μπορείτε να τα βρείτε έτοιμα σε κάποια καταστήματα ειδών διατροφής όπου άλλωστε θα βρείτε και το αλεύρι φαγόπυρου. Εναλλακτικά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ολικής άλεσης αλεύρι. Στη γεύση δεν θα έχει καμμία σχέση παρά μόνον στην όψη.