Πώς να είναι άραγε η ...επόμενη ‘μέρα, μιάς ‘μέρας που το μενού έλεγε “DesertTiramisu”; Πάντα την είχα την απορία, επειδή ποτέ δεν περίσσευε ψίχουλο...Το ανακάλυψα αυτά τα Χριστούγεννα και μάλιστα με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Ανοίγοντας το πρωί της επομένης, δεύτερης ημέρας των χριστουγέννων το ψυγείο, βρέθηκα μπροστά σε ένα μπολ σκεπασμένο με μεμβράνη όπου μέσα του υπήρχε μία ικανή ποσότητα αχρησιμοποίητης κρέμας mascarpone. Έτοιμης, με όλα τα σέα και τα μέα της, να γίνει Tiramisù. Μόνο που η ποσότητα δεν ήταν τέτοια που να επιτρέψει το εγχείρημα...Και τώρα, τι κάνουμε ; Θα ήταν ι ε ρ ο σ υ λ ί α να πεταχθεί, α δ ί κ η μ α να χρησιμοποιηθεί κάπου “έτσι, για να την τελειώσουμε”, α π ρ έ π ε ι α να την φάω σκέτη, με το κουτάλι. Λοιπόν;Λοιπόν σαν πήγε η μικρή για ύπνο, τράβηξα δύο κούπες παγωτού από το ντουλάπι, έβγαλα το μπολ με τη κρέμα από το ψυγείο, έφτιαξα και έναν ωραίο, φρέσκο καφέ και σε δέκα λεπτά καθόμασταν με τη Λουίζα στον καναπέ μας (έχει την τιμητική του αυτές τις ημέρες) και απολαμβάναμε ένα πολύ ωραίο γλυκάκι, την “Tiramisù της ...επόμενης μέρας”, παρέα με ένα σφηνάκι limoncello.Και επειδή και πάλι περισσεψε μία ποσότητα κρέμα, δείτε τι φτιάξαμε την επόμενη ημέραΜία μεθυστική Tiramisù Mojito”Άγια νύκτα, σε προσμένουν, με χαρά οι Χριστιανοί.....”

Λίγα μυστικά ακόμα

[1] Ο χώρος μέσα σε μία κούπα είναι σαφώς πολύ πιο περιορισμένος απ’ ότι στο σκεύος όπου συνήθως φτιάχνουμε το γλυκό. Έτσι, πρέπει να τοποθετήσουμε τα σαβουαγιάρ με τέτοιο τρόπο που και ένα στρώμα να σχηματίζουν, αλλά και να αφήνουν χώρο για το κυρίως υλικό του γλυκού, που είναι η κρέμα του mascarpone. Τα τέσσερα πρώτα, λοιπόν, σαβουαγιάρ, τα τοποθετούμε σε σχήμα σταυρού. Αυτά χωρούν να μπουν ολόκληρα (ή σχεδόν). Άλλα δύο θα τα κόψουμε στη μέση ή και στο ένα τέταρτο (πριν τα βρέξουμε), και με τα τέσσερα μικρά κομμάτια θα γεμίσουμε τα κενά ανάμεσα στα σαβουαγιάρ που έχουμε τοποθετήσει πρώτα. Σε κάθε περίπτωση, με τον αντίχειρά μας τα πιέζουμε ελαφρά ώστε, έτσι μαλακωμένα όπως είναι από τον καφέ, να λυγίσουν και να πάρουν το καλπύλο σχήμα των τοιχωμάτων της κούπας, εφαπτόμενα σε αυτά.[2] Γεμίζουμε με κρέμα τον χώρο μέσα από την στρώση των σαβουαγιαρ, όχι όμως μέχρι το ύψος που φθάνουν οι άκρες τους αλλά λίγο χαμηλότερα, μιάμιση φορά το πάχος ενός σαβουαγιάρ. Με αυτόν τον τρόπο, όταν θα προστεθεί η επόμενη στρώση, στο βήμα 7 πάνω στην επιφάνεια της κρέμας, θα μπορεί να προστεθεί (θα χωρέσει) και η επιφανειακή στρώση της κρέμας.[3] Η επιφανειακή αυτή στρώση κρέμας θα καλύψει και τις άκρες των όρθιων σαβουαγιάρ. Γι’ αυτό και δεν φθάνουν μέχρι τα χείλη της κούπας.[4] Για τη δεύτερη, την οριζόντια, στρώση, θα αρκούν (μάλλον) δύο σαβουαγιάρ. Ο χώρος είναι πλέον πιο περιορισμένος και, κατά πάσα πιθανότητα, θα πρέπει να τους μειώσετε το μήκος, και με τα κομμένα κομμάτια να συμπληρώσετε και να κλείσετε τα κενά.