Βήμα 1. Ετοιμάζουμε τα ντοματίνια: Για να θυμηθώ τις κινήσεις που μου έλεγε η μητέρα μου: Ανεβάζουμε μία κατσαρόλα με μπόλικο νερό στο μάτι της κουζίνας. Όσο ζεσταίνεται το νερό εμείς πλένουμε τα ντοματίνια και τα ρίχνουμε στην κατσαρόλα. Περιμένουμε κανά 15λεπτο. Τα ντοματίνια θα απορροφήσουν νερό, θα μαλακώσουν και θα ανέβουν σιγά-σιγά στην επιφάνεια.

Βήμα 2. Ετοιμάζουμε την “βάση” της σάλτσας: Όσο μαγειρεύονται τα ντοματίνια μέσα στο νερό, εμείς θα αρωματίσουμε το ελαιόλαδο: Ανεβάζουμε σε ένα άλλο μάτι ένα τηγάνι με ελαιόλαδο, και μόλις αυτό ζεσταθεί καλά,

Προσθέτουμε τις αντσούγιες. Με τη βοήθεια ενός πιρουνιού (ακόμη καλύτερα ξύλινου κουταλιού) τις διαλύουμε μέσα στο καυτό ελαιόλαδο.

Προσθέτουμε και μία σκελίδα σκόρδο και, μόλις αρχίσει να παίρνει χρώμα, χαμηλώνουμε την ένταση στο μάτι στο χαμηλό (στο 2,5 με 3) και τηγανίζουμε, ανακατεύοντας συχνά, για ένα 10λεπτο.

Βήμα 3. Φτιάχνουμε τη σάλτσα: Όταν περάσουν 15/20 λεπτά και τα ντοματίνια έχουν μαλακώσει, τα βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα, αφήνουμε να στραγγίσουν πίσω στην κατσαρόλα το νερό τους (αν πέσει στο καυτό λάδι θα γίνει πανικός και ποιος καθαρίζει μετά στην κουζίνα…) και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με το αρωματισμένο ελαιόλαδο.

Ανεβάζουμε ελαφρά την ένταση (στο 4 με 4,5) και με τη βοήθεια και πάλι ξύλινης κουτάλας (ή ενός πιρουνιού) λιώνουμε τα ντοματίνια για να βγάλουν όλη τη σάλτσα τους.

Καλά τα έλεγε η μητέρα, αλλά εγώ ντοματίνια δεν έχω!!! Έχω όμως μία συσκευασία αποφλοιωμένες ντομάτες, λέτε να κάνουν το ίδιο; Και δεν το δοκιμάζω... Ρίχνουμε λοιπόν τα αποφλοιωμένα ντοματάκια στο τηγάνι.

Αλάτι δεν θα προσθέσουμε. Η μητέρα λέει ότι σε σάλτσες με αντσούγιες αλάτι δεν μπαίνει, είναι αρκετά αρμυρές οι ίδιες. “Βάζουμε όμως αρκετό πιπέρι, κατά κανόνα τους πηγαίνει πολύ”. Αυτό δεν το λέει εκείνη, αλλά ο πατέρας μου, που του αρέσουν τα καυτερά.

Ανακατεύουμε καλά να αρωματισθεί η σάλτσα (πρόσθεσα και μερικά φυλλαράκια δυόσμου, ένεκα η Κλέλια, να σπάσει κάπως η επίδραση του σκόρδου) και μαγειρεύουμε για ένα 15λεπτο

Βήμα 4. Μαγειρεύουμε τα ζυμαρικά: Στην ίδια κατσαρόλα όπου ζεματίσαμε τα ντοματίνια (σιγά που θα λέρωνα και άλλα σκεύη…) εκεί θα βράσουμε και τα ζυμαρικά μας. Η συνταγή που βρήκα στο internet δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις από το είδος του ζυμαρικού που θα χρησιμοποιήσουμε. Κάνουν το ίδιο καλά τα μακρόσχημα ζυμαρικά (σπαγγέτι, λαζανάκι, λινγκουίνι, μπουκατίνι, κ.α.) αλλά και τα κοντόσχημα (πένες, τριβελάκι (βίδες), ριγκατόνι, κ.α. ). Απλά, όταν αφαιρέσουμε τα ντοματίνια θα τα αφαιρέσουμε και στη θέση τους, αφού προσθέσουμε αλάτι, θα ρίξουμε τα ζυμαρικά.

Το νερό πρέπει να βράζει πολύ έντονα πριν ρίξουμε τα ζυμαρικά μας, λέει η μητέρα. Και υπολογίζουμε τον χρόνο βρασμού από τη στιγμή που θα ξαναπιάσει να βράζει έντονα.

Ρίχνουμε λοιπόν τις πένες και βράζουμε για όσο χρόνο αναγράφεται στη συσκευασία τους, Άντε, κανα-δυό λεπτά λιγότερο, για να βγουν, πως το έλεγε η μαμά; α! για να βγουν “al dente”.

Βήμα 5. Το κλασσικό πέρασμα από το τηγάνι: Όταν έβλεπα τη μητέρα μου να μαγειρεύει, ετούτο εδώ ήταν το αγαπημένο μου βήμα. Έβλεπες να μεταμορφώνονται, μέσα σε μια στιγμή, τα άνοστα, άχρωμα και χωρίς άρωμα ζυμαρικά σε ένα πιάτο ξεχωριστής νοστιμιάς, υπέροχων χρωμάτων και με αρώματα που έκαναν την αναμονή για το σερβίρισμα ανυπόφορη! Και αυτό με δύο-τρεις κινήσεις μόνο!!! Για να δω τι θυμάμαι: Σουρώνω τις πένες, χωρίς να τις στραγγίσω εντελώς και φροντίζοντας να έχω από κάτω τους ένα βαθύ σκεύος.

Η μαμά λέει ότι κρατούμε πάντα λίγο από το νερό του βρασμού τους επειδή είναι πολύ πλούσιο σε άμυλο και βοηθά τις σάλτσες να δένουν. Θα θυμηθώ μόνο, όσο περισσέψει να το χύσω στο νεροχύτη. Μην το δει η Κλέλια και με τρελάνει στις ερωτήσεις...

Με τη σάλτσα ντομάτας έτοιμη, ρίχνουμε στο τηγάνι τις πένες και ανακατεύουμε καλά να καλύψει η σάλτσα τα ζυμαρικά.

Με τρυπητή κουτάλα σερβίρουμε τις πένες, πολύ-πολύ ζεστές, σε βαθιά πιάτα.

Η ευωδία που αναδύεται από τα πιάτα είναι το κάτι άλλο! Θα την τρελάνει την Κλέλια!

Α! και μία τελευταία “πινελιά” Λίγο τριμμένο τυρί και δυό-τρία φυλλαράκια βασιλικού αυτή τη φορά. Ένα από τα δύο πρέπει να δουλέψει με το σκόρδο. Διαφορετικά… χαθήκαμε!