Όταν το τοστ (τ)ρολάρεται 🍞

Απόγευμα Ιουλίου και απ’ ότι καταλαβαίνω έξω πρέπει να κάνει φοβερή ζέστη. Μία κατάσταση από αυτές που οι παλιότερες από εμένα περιέγραφαν σαν “με τέτοια ζέστη “αρπάζουν” τα τρόφιμα” Ευτυχώς ο κλιματισμός στην αίθουσα δουλεύει στο φουλ και έτσι αυτός ο κίνδυνος, σήμερα τουλάχιστον, έχει απομακρυνθεί!

Όταν είδα να πλησιάζει εκείνο το χέρι ήξερα ότι κάτι μεγάλο θα συμβεί. Το αύριο δεν θα είχε καμία σχέση με ό,τι ήξερα μέχρι τώρα... Το ένιωθα, η ύπαρξή μου αποκτούσε νόημα, κάθε ψιχουλάκι μέσα μου θέριευε, ήμουν μπροστά σε αυτό που λένε “ολοκλήρωση”, μόνη εγώ από όλες τις υπόλοιπες στη συσκευασία!!!

Καροτσάκι, ταμείο, πλαστική σακούλα (πολλαπλών χρήσεων, ευτυχώς...), πορτμπαγκάζ, ντουλάπι. Προς στιγμήν πανικοβλήθηκα, “τι θέλω εγώ εδώ μέσα στα σκοτάδια; Είμαι για άλλα εγώ φτιαγμένη!”. Και ύστερα ο πάγκος... Και η επιφάνεια κοπής... Η αναγνώριση!!!

Δες περισσότερα

Όταν το τοστ (τ)ρολάρεται 🍞

Υλικά

1 φέτα ψωμί του τοστ
1 μεγάληκαι χοντρή φέτα prosciuto cotto (ή και ζαμπόν)
1 φέτα τυρί του τοστ
1 κομμάτιτυρί gorgonzola

Αποθηκεύτηκε

Οδηγίες μαγειρέματος

1

Βρέθηκα ακουμπισμένη φαρδιά-πλατιά πάνω σε μία επιφάνεια κοπής.
2

Ένα μαχαίρι μου πήρε “ότι πολυτιμότερο είχα”, τέλος πάντων, μου αφαίρεσε το εξωτερικό μου περίβλημα, την κόρα μου.
3

Περνώντας από πάνω μου πολλές φορές έναν πλάστη, με λέπτυναν, με πλάτυναν και με έκαναν πιο συμπαγή, να μη διαλύομαι εύκολα.
4

Άπλωσαν επάνω μου μία χοντρή και πλατιά φέτα ζαμπόν (“prosciutto cotto είναι, άσχετη ε άσχετη!” μου σφύριξε από παραδίπλα το μαχαίρι που με διακόρευσε), τόσο μεγάλη που με κάλυπτε ολόκληρη. “ο αυτοκρατορικός μανδύας”, σκέφθηκα και στη στιγμή ανατρίχιασα από υπερηφάνεια!
5

Την επόμενη στιγμή το δίπλωσαν έτσι που να μην προεξέχει, να μη βγαίνει έξω από τα όριά μου,
6

.και, καπάκι, μου βάλαν καπάκι μία μεγάλη φέτα τυρί του τοστ (“ήρθε και το gouda” άκουσα και πάλι το μαχαίρι,“σιγά μη δεν ερχόταν, λείπει από κάτι τέτοια αυτό...”
7

Το βάρος πάνω αυξήθηκε την ίδια ώρα που το άκουσα να συνεχίζει τη μουρμούρα: “τα πιάσαμε τα λεφτά μας, τώρα πρέπει να αλείφω και την gorgonzola...”
8

Το επόμενο που θυμάμαι είναι ότι δύο χέρια (ναι, εκείνα τα ίδια χέρια του σουπερμάρκετ...) με τύλιξαν γύρω από τον εαυτό μου και με κράτησαν για λίγο σφικτά να κολλήσω και να παραμείνω σταθερή, τυλιγμένη γύρω από τη γέμισή μου.
9

Ο φίλος μου το μαχαίρι (νομίζω ότι δικαιούμαι να τον λέω “φίλο μου”, πέρασα μαζί του όσα με κανέναν άλλο από την ώρα που βγήκα, ζεστή και αφράτη φετούλα, από το φούρνο) με χώρισε, με έκοψε σε μικρότερα κομμάτια,
10

.την ίδια ώρα που από μακριά άκουγα μία κοριτσίστικη –άγνωστη– φωνή να λέει όλο προσδοκία: “μπαμπά, έτοιμο το snack; Αρχίζει το “Σόι σου” σε λίγο...”