Και όμως πρόκειται για μία πολύ απλή συνταγή, που δεν αξίζει τέτοια φασαρία…. Παίρνουμε ένα αγγουράκι και το πλένουμε προσεκτικά, να καθαρίσει καλά εξωτερικά. Θα το χρησιμοποιήσουμε με τη φλούδα του. Α! ξέχασα, πρέπει να είναι με όσο το δυνατόν πιο κανονικό σχήμα, να μην έχει καμπύλες, για να μειώσουμε όσο γίνεται την φύρα. Θα καταλάβετε τι εννοώ.

Κόβουμε μία λεπτή φέτα από ένα σημείο του για να φτιάξουμε μία επίπεδη επιφάνεια, την βάση του, εκεί όπου θα ακουμπά. Αν και για να “στέκεται” ολόκληρο το αγγουράκι θα αρκούσε να κόψουμε μία μικρή σε μήκος φέτα, εμείς θα την κόψουμε απ’ άκρη σ’ άκρη, επειδή θα στερεώνουμε τα μικρά κομμάτια στα οποία θα το κόψουμε. Μία λεπτή και μακριά φέτα λοιπόν.

Το εσωτερικό του κορμού, εεεεε, του αγγουριού δεν το πετούμε. Το “τσίμπησε” ο πατέρας μου και το χρησιμοποίησε στην πράσινη σαλάτα που ετοίμαζε.

Γεμίζουμε σιγά-σιγά με το μαλακό, κρεμώδες τυρί, με μικρές ποσότητες κάθε φορά, την καθαρισμένη κοιλότητα που φτιάξαμε στο αγγουράκι. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάποιο απλό και χωρίς ιδιαίτερες γεύσεις τυρί τύπου Φιλαδέλφεια, μπορούμε να βάλουμε και ποικιλίες με ενισχυμένες γεύσεις με βότανα και αρωματικά, με σκόρδο, με καυτερή πιπερίτσα, αλλά και τυρί mascarpone, ιδιαίτερα εάν πρόκειται να το παρουσιάσουμε σε πιο …ξεχωριστές στιγμές.

Με ένα κοφτερό μαχαίρι κόβουμε το αγγούρι με “καθαρές τομές” (χωρίς “ξέφτια” από την κομμένη φλούδα). Το κόβουμε σε κομμάτια των 2 με 2,5 εκατοστών.

Το “παιχνίδι των αρωμάτων” κερδήθηκε, πάμε για το “παιχνίδι των χρωμάτων” τώρα. Πάνω από τα φυλλαράκια του δυόσμου και του σχινόπρασου ακουμπούμε από μισό (ή ένα τέταρτο) ντοματίνι-βελανίδι.

Στάζουμε και μερικές σταγόνες βαλσαμικού πάνω και δίπλα στα αγγουράκια,

.και σερβίρουμε. Ένα πιάτο δροσερό, πανέμορφο σε εμφάνιση, γεμάτο γεύση και αρώματα,

.που έσπευσα να το τελειώσω μη βρεθούν άλλοι …υποψήφιοι. Ξέρετε, από εκείνους που λένε “να δοκιμάσω λίγο να δω πως είναι” και καταλήγεις να είσαι απλός παρατηρητής των δοκιμών τους. Εάν το φτιάξετε, καλή σας απόλαυση!