Ρεβύθια. Ο Άρχοντας των Οσπρίων για μένα. Γευστικά, γεμάτα πρωτεΐνη, ένας απόλυτος διατροφικός θησαυρός. Βέβαια, όπως και τα φασόλια και σε αντίθεση με τη φακή, υπάρχει το γνωστό θέμα του μουλιάσματος σε νερό για τουλάχιστον 12 ώρες. Στην Ελλάδα κυκλοφορούν ρεβύθια κατεψυγμένα ήδη μουλιασμένα -γνωστής μάρκας-, εδώ στη Γερμανία είναι εξαιρετικά σπάνια, όμως τα ράφια των μάρκετ είναι γεμάτα από όσπρια σε κονσέρβες ή βάζα. Είναι μια αρκετά καλή λύση ανάγκης, ωστόσο σαν το φρέσκο, δεν είναι.
Ένα άλλο θέμα που έχει διαφορετικές απόψεις, είναι το νερό που τα μουλιάσαμε: το κρατάμε ή το πετάμε; Ομολογώ, ότι το βράσιμο στο νερό τους δίνει άλλη γεύση στο φαγητό. Ωστόσο, το νερό αυτό διογκώνει κατά πολύ, την έτσι κι αλλιώς υπάρχουσα γαστρεντερική επίδραση των οσπρίων. Όσοι έχετε ευαίσθητο γαστρεντερικό και -κοινώς- πρήζεστε εύκολα, καλύτερα πετάξτε το. Εγώ πια χρησιμοποιώ τη μέση οδό, κρατάω λίγο νερό σε ένα μπρίκι.
Και πώς κάνουμε την ρεβυθάδα μας πιο γεμάτη; Μα βάζοντας κρέας, χοιρινό κατά προτίμηση. Το μυστικό εδώ, είναι να βράσουμε τα ρεβύθια λίγο μόνα τους και μετά να τα ενώσουμε με το τσιγαρισμένο χοιρινό, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι σε μια ώρα έτοιμο. Λίγο καρότο για τη γλύκα, λίγο πράσο που δένει απόλυτα με το χοιρινό, λίγη καλή μουστάρδα, λίγο έτοιμο μίγμα για χοιρινό κρέας και μόλις είναι έτοιμο, φούρνισμα για 20 λεπτά, ώστε το σύνολο να μελώσει και να γίνει πραγματικό λουκούμι. Και φυσικά λεμόνι και ρίγανη ή/και ματζουράνα. Πάμε λοιπόν!