Όπως σας είπα, από μικρή είχα μία στενή επαφή με αυτά τα πανέμορφα ζωάκια, όταν παράλληλα με άλλα παιχνίδια στην παραλία, βοηθούσα τον μπαμπά να μαζεύει την "πρώτη ύλη" για το πεντανόστιμο φαγητό που θα ακολουθούσε στο σπίτι. Νομίζω λοιπόν ότι τους την οφείλω μία ανάρτηση συνταγής, σε ανταπόδοση της νοστιμιάς που μου προσφέρουν τόσα και τόσα καλοκαίρια.

Το πρώτο πράγμα που κάνουμε, ώρες πριν τις μαγειρέψουμε, είναι να κάνουμε τις αχιβάδες να αποβάλουν κάθε ίχνος άμμου που μπορεί να περιέχουν. Τις ξεπλένουμε αρχικά κάτω από τρεχούμενο νερό. Εάν δεν τις έχουμε μαζέψει οι ίδιοι, οπότε θα τις αφήσουμε σε θαλασσινό νερό, θα τις βάλουμε στο ψυγείο σε κρύο νερό με μία κουταλιά χοντρό αλάτι και τις αφήσουμε μέχρι να αποβάλουν κάθε ίχνος άμμου, αλλάζοντας το νερό κάθε 3-4 ώρες και προσθέτοντας πάντα καινούργιο αλάτι.

Με τη διαδικασία αυτή τα ζωάκια νομίζουν ότι είναι στο φυσικό τους περιβάλλον, ανοίγουν και αποβάλουν την άμμο που έχουν μέσα τους, χωρίς όμως να παίρνουν καινούργια με το νερό που ρουφούν. Δείτε πως ξεμυτίζουν από τα κελύφη τους, αλλά και την ποσότητα της άμμου που μένει ακόμη και από την τελευταία αλλαγή νερού!

Τις ξεπλένουμε και πάλι σε καθαρό νερό και τις στεγνώνουμε καλά πριν τις μαγειρέψουμε.

Ετοιμάζουμε τη σάλτσα του μαϊντανού, την “persillade” όπως την λένε οι Γάλλοι: Ψιλοκόβουμε ένα ματσάκι μαϊντανό μαζί με 2 ή 3 σκελίδες σκόρδο.

Ανεβάζουμε ένα ευρύχωρο τηγάνι σε ένα μάτι της κουζίνας και το ζεσταίνουμε καλά σε δυνατή φωτιά. Ρίχνουμε τις αχιβαδούλες και τις απλώνουμε σε ένα μονό στρώμα, σε όλη την επιφάνεια του τηγανιού. Σε αυτήν τη φάση δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάποιο υγρό ή λιπαρή ουσία. Ο “χυμός της θάλασσας” (“le jus de mer”), το θαλασσινό νερό που θα αποβάλουν οι αχιβάδες, είναι αρκετό για την ώρα.

(***εάν οι αχιβάδες είναι περισσότερες από όσες καλύπτουν την επιφάνεια του τηγανιού, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε 2 τηγάνια ταυτόχρονα ή να επαναλάβουμε τη διαδικασία και δεύτερη φορά. Μπορούν μεν να επικαλύπτονται κάποιες, δεν πρέπει όμως να είναι σε απανωτές στρώσεις, η μία πάνω στη άλλη. Και αυτό για να ανοίξουν όλες μαζί περίπου στον ίδιο χρόνο, χωρίς να χρειασθεί κάποιες να εκτεθούν στην έντονη θερμοκρασία για πιο πολύ χρόνο, το κρέας τους θα σφίξει και θα είναι σαν λάστιχο).

Παρακολουθήστε τες καθώς ανοίγουν ελαφρά, η μία μετά την άλλη, ενώ ελευθερώνουν τον “χυμό” τους! Πάντα σε δυνατή φωτιά σε αυτή τη φάση. Μετά από λίγα λεπτά, όταν σχεδόν όλες θα είναι ανοικτές (φέρνουμε μία-δύο γυρισιές με το κουτάλι να τις ελέγξουμε), ρίχνουμε στο τηγάνι την “persillade”, τον ψιλοκομμένο μαϊντανό και σκόρδο.

Αφού ανακατέψουμε, προσθέτουμε και το φρέσκο βούτυρο. Πόσο; “Όσο τολμάτε” θα ήταν η απάντηση μιάς γαλλίδας νοικοκυράς από το Camargue, με την έννοια ότι όσο και να βάλετε νοστιμίζει το φαγητό, αλλά πρέπει να προσέχουμε και την καρδιά μας... Δύο μεγάλες κουταλιές, πάντως, θεωρούνται η...“τουλάχιστον” ποσότητα που πρέπει να βάλουμε! Στα υλικά η ποσότητα είναι μεγαλύτερη, για τους...τολμηρότερους. Βέβαια, υπάρχη πάντα και η λύση της μαργαρίνης. Λιγότερο αρωματική αλλά και πολύ-πολύ πιο …“αθώα”.

Έτοιμο το πιάτο είτε για να απολαύσουμε τις αχιβαδούλες έτσι, σαν ένα εξαιρετικό ορεκτικό,

.είτε για να τις χρησιμοποιήσουμε σαν σάλτσα-όνειρο σε ένα γεύμα με ζυμαρικά, spaghetti ή κάποιο άλλο μακρόσχημο κατά προτίμηση. Αλλά αυτή είναι μία άλλη συνταγή που ίσως ανεβάσω κάποια στιγμή. Για την ώρα, οι φωτογραφίες είναι από ένα παλιότερο μαγείρεμα του μπαμπά που απολαύσαμε μία μαγική βραδιά, και πάλι εδώ στο νησί!.

Εάν, πάλι, η “συγκομιδή” πάει τόσο καλά που περισσέψουν αχιβάδες, μπορούμε όσο είναι ζεστές ακόμη, να γεμίσουμε με αυτές καθαρά βαζάκια και, αφού τα κλείσουμε αεροστεγώς και τα τουμπάρουμε για να δημιουργηθεί κενό αέρα μέσα στο βαζάκι, να τα φυλάξουμε για επόμενο μαγείρεμα, την επόμενη spaghett-τάδα.

Στο νησί Oléron, ανάμεσα στην Ναντ και το Μπορτώ, στον Ατλαντικό, τις αχιβαδούλες αυτές τις αποκαλούν “Luisettes”. εκεί, στις παραλίες του νησιού ψαρεύουν πολλές τέτοιες αχιβαδούλες που τις εκτιμούν ιδιαίτερα σαν πιάτο! “Luisettes”, λοιπόν... Να που βρήκα μία σύνδεση και με τη μαμά!!! Έτσι θα μου θυμίζουν τις νοστιμιές που μου έμαθε ο μπαμπάς αλλά και την ομορφιά της μαμάς! Vive les tellines!