Η γιαγιά Αθανασία που δεν είναι μαζί μας από το 2016, ήταν μια παραδοσιακή γιαγιά με τα όλα της. Όταν πηγαίναμε στο χωριό μας περίμενε πάντα μια πίτα στον ξυλόφουρνο με κουλουράκια από πάνω ειδικά για το μικρό (εμένα).Μια από τις κλασικές της συνταγές ήταν η "μελιτζάνα":
Λοιπόν καψάλιζε σε κάρβουνα πάντα τις μελιτζάνες και όταν καψαλίζονταν καλά καλά από όλες τις μεριές, έβγαζε τη φλούδα και έξυνε με το πιρούνι τη σάρκα τους(Ποτέ μπλέντερ! Άλλωστε δεν είχε) και στο γουδοχέρι έσπαγε τα σκόρδα. Μετά τα ένωνε και πρόσθετε λάδι και ξύδι εναλλάξ.
Σε αυτό το σημείο να πω πως έπρεπε όλοι να έχουμε άποψη "βάλε πιο πολύ ξύδι, κι άλλο αλάτι κι άλλο" και αφού σαν οικογένεια βορειοευρωπαϊκή μιλούσαμε όοοολοι μαζί και την πρήζαμε κάποια στιγμή συμφωνούσαμε όλοι ως δια μαγείας πως είναι τέλεια....και ήταν! Τούρμπο συνήθως από το σκόρδο και το ξύδι αλλά μελιτζάνες από το μπαχτσέ μας και αυτό το κάρβουνο αχ! άλλη χάρη. Σχεδόν μου έρχεται η γεύση μαζί με όλες αυτές τις αναμνήσεις των καλοκαιριών μου σαν παιδί 🥲