Είχα ένα φίλο, που μου έλεγε να μάθω να εκτιμώ το κάθε τι. Δεν ήμουν από τους ανθρώπους εκείνους, βλέπετε, που χαίρονταν με την ανατολή του ηλίου, που γλύκαινε η ματιά τους στη θέα ενός λουλουδιού ή που μακάριζαν την τύχη τους για το ότι είναι γεροί και δυνατοί. Ούτε από εκείνους που έβλεπαν το δείλι και Τον ευχαριστούσαν για ό,τι αντίκριζαν τα μάτια τους. Ήμουν από εκείνους, τους πιο θρασείς, που τα θεωρούσαν όλα δεδομένα. Που θεωρούσαν ότι η ζωή τούς χρωστά τα καλύτερα. Κι αν δεν τα είχαν αλλοίμονο ! Έστρεφαν τα βέλη τους προς κάθε κατεύθυνση. Κι εκεί είναι που έρχεται η σοφία της ζωής (το πατρικό εκείνο χτυπηματάκι, προς συμμόρφωση, από ψηλά…) και δίνει ένα μικρό ή μεγαλύτερο χαστουκάκι, που σε κάνει να στραφείς προς τον εαυτό σου. Να παρατήσεις όλους τους άλλους και να δεις εσένα και μόνο. Κατάματα. Κι αν το καταφέρεις, αν καταφέρεις να δεις με επιείκεια το τι είσαι (και συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι και ό,τι καλύτερο…) αρχίζεις να αγαπάς και τα πάντα γύρω. Την ανατολή, τη δύση, τα λουλούδια, τη θάλασσα, το ελαφρύ κυματάκι που σκάει στην αμμουδιά…Γίνεσαι, με άλλα λόγια, ένας ggr !! Που για το κάθε τι έχει να πει μια καλή κουβέντα. Που ακόμα και στο ταπεινό σκόρδο αυτός θα προσδώσει το πιο όμορφο κοσμητικό. Κι όλα αυτά γιατί χαίρεται τη ζωή. Την χρωματίζει, μέσα στο γκρίζο της, όπως αυτός γνωρίζει καλύτερα. Και για να δικαιολογηθεί η αναφορά στο όνομά του, να ευχηθώ, με μια συνταγή, στον κύριο αυτόν που γεννήθηκε στις 05-05, χρόνια πολλά !! Καλά, τυχερά κι ευτυχισμένα...