Το μοσχαρίσιο κρέας ήταν συνήθως από λάπα, για να έχει λίγο λίπος και να είναι τρυφερό. Την δουλειά για το φάκισμα (έτσι έλεγε η γιαγιά το κρέας που ψιλόκοβαν σαν κιμά με το χέρι) την έκανε ο παππούς, στο κρεατοσάνιδο με μικρό μπαλταδάκι που έκοβε πολύ καλά. Του έπαιρνε ένα δεκάλεπτο, ήταν μαθημένος και γρήγορος. Μπορεί να φαίνεται ασήμαντο, αλλά παίζει ρόλο για τη νοστιμιά του φαγητού να κοπεί το κρέας σε κιμά στο χέρι και όχι σε μηχανή.

Στη συνέχεια η γιαγιά σε εμαγιέ λεκάνη ζύμωνε τον κιμά με το ψωμάκι, το αλατοπίπερο, το κρεμμύδι, τον μαϊντανό, το αυγό, την ρίγανη. Το μίγμα ήταν αφράτο, καμιά φορά έβαζε με την χούφτα της λίγο νεράκι. Το σκέπαζε και το άφηνε στο φανάρι (ψυγείο της εποχής) καθώς στο ισόγειο του σπιτιού (ματζάτο), όπου και η κουζίνα, υπήρχε φυσική δροσιά. Για λίγη ώρα, περίπου ένα τέταρτο.

Η φωτιά στην εξωτερική κουζίνα, όπου υπήρχε το τζάκι, η γάστρα (για να ψήνει το ψωμί, τα γεμιστά κλπ) ήταν ήδη αναμμένη. Αυτή ήξερε την ένταση που χρειάζεται και τα ξύλα που έβαζε. Δεν μπορώ δυστυχώς να θυμηθώ περισσότερα για αυτό, όμως το τηγάνισμα στην φωτιά και όχι σε κουζίνα, είναι αυτό που κάνει την διαφορά. Έβαζε στην πυροστιά το τηγάνι με ελαιόλαδο και έπλαθε μεγάλους τους κεφτέδες. Τους ρόδιζε όμορφα και τους έβαζε σε πιατέλα με λαδόκολλα, αργότερα χαρτί κουζίνας, να ρουφήξει το λάδι.

Όταν τέλειωνε με τους κεφτέδες, στράγγιζε σε ένα δοχείο το περισσότερο λάδι, όσο είχε περισσέψει, και τις τυχόν "μαυρίλες" απ το τηγάνισμα και άφηνε λίγο λάδι στο τηγάνι. Εκεί έριχνε το αλευράκι, το καβούρδιζε με υπομονή, όχι να μαυρίσει και πικρίσει. Έριχνε νερό με το μάτι, ήξερε εκείνη, όχι πολύ, και τον πελτέ,, να γίνει ωραία σαλτσούλα που με το βράσιμο θα γινόταν βελούδινη, όχι αραιή. Αράδιαζε και τους κεφτέδες μέσα. Αν θέλετε εδώ προσθέτετε και ένα δαφνόφυλλο ή λίγο μπαχάρι σε κόκκους.

Όταν η σάλτσα έδενε, κατέβαζε το τηγάνι απ' τη φωτιά. Έτσι ζεστούς μας τους σερβίριζε, χωρίς γαρνιτούρες, με χωριάτικη σαλάτα (τα κηπευτικά απ 'τον κήπο), τυράκι που το έφτιαχνε μόνη της και ψωμί ζυμωτό. Ο παππούς έπινε και λίγο κρασάκι, απ' το δικό του βέβαια. Δεν μπορώ να σας μεταφέρω ούτε την γεύση, ούτε τις μυρωδιές. Ούτε και την αγάπη της που απλόχερα μας μοίραζε, έτσι όπως απλόχερα μαγείρευε και τάιζε όλο τον κόσμο.