Για το ψήσιμο σε φούρνοπαίρνουμε τις πιπεριές, τις απλώνουμε πάνω στις σχάρες και ψένουμε σε πολύ υψηλή θερμοκρασία. Εγώ τις βάζω αρχικά σε “αέρα” (γι’ αυτό και σε σχάρα και όχι σε ταψί), στους 200° (δεν πιάνει παραπάνω σε αυτή την επιλογή το μηχάνημα) για περίπου 30 – 35 λεπτά, γυρίζοντάς τες δυό-τρεις φορές για να ψηθούν ομοιόμορφα από όλες τις πλευρές και στη συνέχεια το γυρίζω σε “αέρα + γκριλ επάνω” για άλλα 5-6 λεπτά από κάθε πλευρά. Με τον τρόπο αυτό, στο πρώτο μέρος μαλακώνει, η σάρκα χωρίς να αφυδατωθούν οι πιπεριές και στο δεύτερο ίσα που προλαβαίνουν να “αρπάξουν” λίγο, να καεί η φλούδα τους, χωρίς όμως να αφυδατωθούν. ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ.

Αν θέλετε να απλοποιήσετε τα πράγματα, βάλτε τες σε “γκριλ πάνω - κάτω”, στους  250° για περίπου 25-30 λεπτά, γυρίζοντάς τες συχνά. Ελέγχετε κάθε τόσο για να μη καούν και αφυδατωθούν. Σε κάθε περίπτωση, κάτω από την/τις σχάρες βάζουμε πάντα ένα ταψί με ένα κύπελλο νερό μέσα. Σε αντίθετη περίπτωση θα τρέχετε και δεν θα φθάνετε με τα υγρά που θα χύσουν οι πιπεριές και, καιγόμενα, θα λερώσουν τον πάτο της κουζίνας. Πέραν του ότι, το νερό εξατμιζόμενο βοηθάει να μην αφυδατώνεται υπερβολικά η σάρκα των πιπεριών.

Όταν περάσει αυτός ο χρόνος (ο οποίος μπορεί να αλλάζει ελαφρά, ανάλογα με το μέγεθος και το είδος των πιπεριών, προκαλώντας την... αδημονία των μικρών συνδαιτυμόνων μας), οι πιπεριές μας θα έχουν αυτή την εμφάνιση (η μελιτζάνα... παρεισέφρησε, ελπίζοντας ότι αύριο θα βγει ραντεβού με τη φέτα, να πιούν κανένα ποτηράκι λαδάκι και να γίνουν... αλοιφή).Για ψήσιμο στη φωτιά, αντίθετα, απλώνουμε τις πιπεριές μέσα σε ευρύχωρο αντικολλητικό τηγάνι ήδη ζεσταμένο καλά, και τις ψένουμε, γυρίζοντάς τες και εδώ συχνά, μέχρι η φλούδα τους να καεί σε διάφορα σημεία (περίπου 15-20 λεπτά).

Όταν ολοκληρωθεί το ψήσιμο, για να διευκολύνουμε την αφαίρεση της φλούδας (και να μη χαλάσουμε κυβικά νερό που προτείνουν κάποιες αιρετικές μέθοδοι), βάζουμε τις πιπεριές σε πλαστική σακούλα. Είτε σακούλα συντήρησης τροφίμων είναι αυτή, είτε του σουπερμάρκετ... Πριγκηπόπουλου, το αποτέλεσμα, σας διαβεβαιώ, είναι το ίδιο.

Κλείνουμε τη σακούλα και αφήνουμε τις πιπεριές να «ιδρώσουν» για λίγη ώρα (τουλάχιστον για 15 λεπτά).

Όταν περάσουν τα 15 λεπτά, αφαιρούμε τις πιπεριές (μία-μία κάθε φορά, για να μη κρυώνουν οι υπόλοιπες όσο καθαρίζουμε κάποια), την τοποθετούμε πάνω σε επιφάνεια κοπής (κατά προτίμηση όχι πορώδη –όχι λοιπόν από ξύλο)

Και, είτε με το χέρι είτε με τη βοήθεια ενός μικρού, μυτερού και κοφτερού μαχαιριού, αφαιρούμε το κοτσανάκι της (σιγά το πράγμα, εύκολη δουλειά).

Με τη βοήθεια του ίδιου μαχαιριού (ή με τα χέρια) κόβουμε την πιπεριά κατά μήκος της μίας πλευράς (μην ακούσω ερωτήσεις του τύπου “μα, αφού οι πιπεριές είναι κυλινδρικές!!!”) και την ανοίγουμε εντελώς.

Κόβουμε και αφαιρούμε τα εσωτερικά στηρίγματα των σπόρων (πιο ανοικτόχρωμης ή και λευκής απόχρωσης). Στη συνέχεια, αφαιρούμε τους σπόρους, χρησιμοποιώντας και/κυρίως τα δάκτυλά μας (τι τα έχουμε …).Στις πιπεριές Φλωρίνης και σε μεγάλες ποσότητες, αυτή είναι μία διαδικασία κοπιαστική (και όχισιγά το πράγμα, εύκολη δουλειά) και θέλει προσοχή να μη λερώσετε τα πάντα με τα υγρά που χύνονται από το εσωτερικό ων πιπεριών. Με όλες τις άλλες, τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Η διαδικασία απλοποιείται πολύ εάν ξεπλύνουμε τις πιπεριές από τους σπόρους τους κάτω από τρεχούμενο νερό, όμως, πέραν της μεγάλης κατανάλωσης νερού η πιπεριά χάνει εκείνο το ελαφρά παχύρευστο υγρό που την περιβάλει (και που αναμιγνυόμενο στη συνέχεια με το λαδάκι και το ξυδάκι που θα προσθέσουμε θα της δώσει την ιδιαίτερη, υπέροχη γεύση τους.

Τέλος, κόβουμε την πιπεριά σε λωρίδες, λιγότερο ή περισσότερο πλατειές, ή ακόμη και ζουλιέν (julienne), ανάλογα με τη χρήση που θα ακολουθήσει.