Το μνημόνιο είναι εδώ. Καλό θα ήταν να μάθουμε να ζούμε με ψίχουλα. Άντε, ας είναι, και με λίγα μακαρόνια ..... Και ίσως και λίγα μανιτάρια.

Λίγα μυστικά ακόμα

Η πρωτότυπη συνταγή, από ένα αγροτόσπιτο έξω από την Σιένα (Siena) της Τοσκάνης (Toscana), ήταν με pici, ένα ζυμαρικό που μοιάζει με τα spaghetti (ίσως λίγο πιο χοντρά) αλλά είναι φτιαγμένα στο χέρι, με μία ζύμη από αλεύρι και νερό (και σπάνιες φορές λίγο αυγό). Είπαμε, είναι ένα φτωχό πιάτο. Ελλείψει pici (λίγο παρακάτω στο Montalcino με το εξαιρετικό chianti κρασί του θα τα βρείτε σαν “pinci”), γίνονται το ίδιο καλά με spaghetti (στην πραγματικότητα, είναι χωριάτικα spaghetti). Κάνουν όμως το ίδιο καλά και άλλοι τύποι μακρόσχημων ζυμαρικών, όπως fettuccine bavette, tagliatelle, ακόμα και οι χειροποίητες χυλοπίτες που διακρίνονται στις φωτογραφίες.Τα ψιχουλάκια πρέπει να τηγανισθούν, να πάρουν χρώμα, χωρίς όμως να καούν, να ξεροψηθούν και σκληρύνουν. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να μείνουν για πολύ μέσα στο τηγάνι. Πράγμα το οποίο με τη σειρά του σημαίνει ότι το ελαιόλαδο πρέπει να είναι καυτό όταν θα πέσουν μέσα. Για να προλάβουν δε να “ρουφήξουν” γεύση και αρώματα από το σκόρδο και το μπούκοβο, πρέπει αυτά να “τα έχουν ήδη περάσει” στο λάδι, πολύ καλής ποιότητας και αυτό. Συνεπώς (αυτά) να έχουν μείνει αρκετή ώρα εκεί μέσα. Αυτό το τόσο απλό πράγμα έχει την καθοριστική σημασία στην ετοιμασία του πιάτου το οποίο, φτωχικό όπως είναι, δεν έχει να περιμένει από κάπου αλλού “βοήθεια” παρά από το άρωμα του σκόρδου, την ένταση της καυτερής πιπεριάς, την αγνή γεύση του καλού λαδιού, την φρεσκάδα του μαϊντανού, την σαρκώδη υφή των μανιταριών.