“Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά” Λαϊκή παροιμία φτιαγμένη.... στα μέτρα μου. Θέλετε να μάθετε το γιατί;Δεν έχετε ξαναδεί πιο άσχημα μπισκότα από αυτά που θα σας περιγράψω. Τίποτα πιο άμορφο, πιο ακανόνιστο, πιο απωθητικό. Σε γλυκό τουλάχιστον. Οι “Κουασιμόδοι της ζαχαροπλαστικής”, αναμφίβολα!!! Έχω τον τίτλο της “πιο παραμορφωμένης δημιουργίας” στο τσεπάκι μου, στα “βραβεία της παρέας” για το 2011.Και αυτό γιατί θέλησα μέσα στα άγρια μεσάνυκτα (και με ελάχιστα περιθώρια φασαρίας, ο υπόλοιπος άμαχος πληθυσμός κοιμόταν), να φτιάξω ένα γλυκό να κεράσει η Έρρικα τους συμμαθητές της. Ποιος ξέρει τι θα ακούσω όταν επιστρέψει....Τα είναι γλυκάκια που έφτιαξα είναι μπισκοτάκια με βάση το φουντούκι. Ψημένο και αλεσμένο (ένα μέρος του ή ολόκληρη η ποσότητα) Και όσο “άσχημα” είναι στην όψη, άλλο τόσο νόστιμα αποδεικνύονται στη γεύση. Εξ’ ου και το όνομά τους“Brutti ma buoni”, (μπρούτι μα μπουόνι δηλαδή“άσχημα αλλά νόστιμα”).

Λίγα μυστικά ακόμα

Οι παραλλαγές που μπορεί να κάνει κανείς είναι... όσα τ’ αστέρια του ουρανούΑντί για φουντούκια μπορεί να χρησιμοποιήσει αμύγδαλα, καρύδια, ακόμη και κουκουνάρι. Μπορεί να προσθέσει λίγο λικέρ για να τους δώσει ένα πιο μεθυστικό τόνο. Μπορεί να “σφηνώσει” μέσα σε κάθε μπισκοτάκι λίγη σοκολάτα. Μπορεί να τους προσθέσει λίγο ξύσμα λεμονιού ή ένα κουταλάκι σκόνη κανέλλας (μέσα στη μαρέγκα, όσο την κτυπάμε), για να τα αρωματίσει. Ή λίγο αλεύρι για να τα κάνει πιο μαστιχωτά, να μη λιώνουν απλώς στο στόμα. Εγώ, σε μία μικρή δόση, κοσκίνισα μέσα στο μίγμα λίγο κακάο. Η σοκολατένια εκδοχή μας άρεσε εξ’ ίσου. Την επόμενη θα δοκιμάσω μία “μεθυσμένη”, με λικέρ amaretto. Όπως και να τα κάνει κανείς, αυτά θα εξακολουθούν, πάντα, να είναι άσχημα αλλά νόστιμα.Όταν θα έχουν κρυώσει, μπορούμε να τα φυλάξουμε σε κουτί που να κλείνει ερμητικά. Θυμάμαι τη μητέρα μου να φυλάει τα κουλούρια της σε μεταλλικά κουτιά, που όταν τα ανοίγαμε –ακόμη και μετά από μέρες– μοσχοβολούσε όλο το σπίτι.Όταν βγουν από τον φούρνο, πρέπει οπωσδήποτε να μείνουν να κρυώσουν (όχι για πολύ, αρκούν 5 λεπτά). Ζεστά, υποχωρεί η επιφάνειά τους και θρυμματίζονται εύκολα. Μόλις κρυώσουν, μπορεί να τα διαχειρισθεί κανείς πολύ-πολύ εύκολα. Δεν κολλούν στη λαδόκολλα, είναι πανάλαφρα (στα 15 γρ. περίπου), και βγαίνουν γύρω στα 70 κομμάτια.Τα μπισκότα που φαίνονται στις φωτογραφίες είναι περισσότερο “brutti”, χωρίς να χάσουν έστω και λίγο από το “buoni”. ΕξηγούμαιΘα έπρεπε να είναι πιο “μπισκότα”, λιγότερο πεπλατυσμένα. Το λάθος ήταν δικό μου, και ήταν διπλόέβαλα περισσότερη ποσότητα ανά μπισκότο (μία “φουσκωτή” κουταλιά του γλυκού) και είχα ξεχάσει και να προθερμάνω τον φούρνο, συνεπώς έμειναν τουλάχιστον ένα 10λεπτο μέχρι να αρχίσουν να ψήνονται σε κανονική θερμοκρασία και... μου άπλωσαν. Στη γεύση, όμως, παρέμειναν πολύ νόστιμα. Επίσης, ο αριθμός τους είναι ο μισός, γιατί και οι ποσότητες των υλικών που χρησιμοποίησα ήταν οι μισές.