Μα καλά, το χαβιάρι (ακόμη και αν είναι από ζαρζαβατικά), δεν θα έπρεπε να είναι σφαιρικό; Όχι, όχι και πάλι όχι. Για σκεφθείτε το “caviar d'aubergine” των Γάλλων… Όπως και εκείνο, έτσι και αυτό με τα κολοκυθάκια μοιάζει πιο πολύ με πουρέ...Κολοκυθάκια πουρέ, λοιπόν; Ναι, κολοκυθάκια ζεματισμένα λίγα λεπτά σε βραστό νερό, λιωμένα (πατημένα) με τη βοήθεια ενός πιρουνιού, και αρωματισμένα με.... κύμινο. Ναι, αλλά και πάλι δεν είναι παρά... βραστά κολοκυθάκια!!!Έ, είναι να μη γίνει το πρώτο βήμα. Άπαξ και έβαλα κολοκυθάκια σε μακαρονοσαλάτα (δείτεΚαπνιστός Σολομός«Ύμνος στην Ελευθερία (της γεύσης)»), τώρα δεν υπάρχει τέλος στην κατάντια.Αν και κάποιοι θα μπορούσαν να την ωραιοποιήσουν την κατάσταση. Πως το λένε; “Ομάδα που κερδίζει, δεν την αλλάζεις”.Εάν, πάλι, βρίσκετε τον τίτλο της συνταγής κάπως... εμφαντικό (πως αλλιώς να ονοματίσω το “έργο” μου χωρίς να το μειώσω...), δώστε στον εαυτό σας λίγο χρόνο να τη διαβάσετε. Ίσως αλλάξετε γνώμη. Όπως άλλαξα και εγώ και (ξανα)έφαγα κολοκυθάκια!!! Βραστά αυτή τη φορά!!!

Λίγα μυστικά ακόμα

[1] Στο σπίτι υπήρχε δενδρολίβανο σε φυλλαράκια (όπως υπήρχε και φασκόμηλο που επίσης θα του πήγαινε, αλλά σε τρίμματα). Δεν το διακινδύνεψα, μήπως και ήσαν ενοχλητικά στο τέλος, ο χρόνος μαγειρέματός τους είναι ελάχιστος για να αποσυντεθούν, ειδικά το πρώτο (και δεν θα μπορούσα να τα αφαιρέσω εύκολα). Έτσι τα αντικατέστησα με δύο φύλλα δάφνης. Καθόλου άσχημα αλλά δεν ξέρω πως θα ήταν με τα προτεινόμενα αρωματικά.[2] Αντί για ολόκληρο κομμάτι parmigiano που θα έκοβα σε μικρότερα κομματάκια, χρησιμοποίησα τριμμένο (αυτό υπήρχε στο σπίτι). Έτσι έλιωσε και πολύ εύκολα και γρήγορα. Θέλει όμως πολύ χαμηλή φωτιά (στο “3” ) και ανακάτεμα συνέχεια.Η συνταγή είναι από το βιβλίο “verrines” (μικρά ποτηράκια) του José Maréchal, που περιέχει συνταγές με παρασκευές που σερβίρονται σε μικρά ποτηράκια, αντί για πιάτα. Μία μόδα που κράτησε για κάμποσα χρόνια στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Το βιβλίο μπορεί να μην είχε και πολύ καλές κριτικές, η συνταγή δεν είναι κακιά. Καθόλου κακιά.