Συντονισμένος με την απλότητα αυτού του υλικού, θα καταβάλω κάθε προσπάθεια να αποφύγω τις γνωστές εκτενείς αναφορές μου και να περιορισθώ στα απαραίτητα και μόνον.ΩΣΤΌΣΟ, πριν φτάσουμε στις οδηγίες παρασκευής, επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε κάτι που θεωρώ απαραίτητοΚάθε φορά που μία ταϊλανδέζικο συνταγή περιέχει ανάμεσα στα συστατικά της σκόνη ψημένου ρυζιού (Toasted/Roasted Rice Powder), ακόμα και σε μία μικρο-ποσότητά του, μη μπείτε στον πειρασμό να το αφήσετε απ’ έξω.Και μη με παρεξηγείτε, συχνά αφήνω απ’ έξω διάφορα υλικά σε συνταγές, όταν δεν τα έχω (όχι όμως τέτοια που να αλλάζουν σοβαρά το χαρακτήρα μιας συνταγής), απ' όσα διαβάζω όμως δεξιά και αριστερά το τοσταρισμένο ρύζι δεν είναι ποτέ του προαιρετικό. Αυτό το ασήμαντο –κοιτάζοντάς το– υλικό, το “Khao khua” ή “kao kua” (το ข้าวคั่ว, για τους Ταϊλανδούς) είναι εκείνο που θα κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα αδιάφορο Thai πιάτο που φτιάχνεται στη Δύση και στο ίδιο πιάτο που μία Ταϊλανδή μητέρα ετοιμάζει, αυτήν την ώρα που μιλούμε, για το παιδί της.

Λίγα μυστικά ακόμα

Ο στόχος σε αυτή τη συνταγή είναι να φθάσει να έχει ψηθεί το ρύζι ομοιόμορφα μέχρι το εσωτερικό του, πριν αρπάξει εξωτερικά.Η χρησιμότητα της σκόνης (πούδρας) τοσταρισμένου ρυζιού δεν είναι μόνον το ξεχωριστό φουντουκένιο άρωμα που προσδίδει σε κάποια πιάτα αλλά λειτουργεί, επίσης, και σαν συνδετικό υλικό, σαν γαλακτωματοποιητής, κάποτε-κάποτε για να σφίγγει ή να δίνει πυκνότητα, άλλοτε πάλι για να απορροφά την παραπανίσια υγρασία. Τι σας θυμίζει; Το άμυλο; Μπράβο σας, άριστα, πολύ κοντά πέσατε… Μόνο που θα πρέπει να του αναγνωρίσετε επιπλέον και την πολύ ωραία γεύση καθώς και το άρωμα καβουρδισμένου φουντουκιού με το οποίο “δένει” τις συνταγές όπου προστίθεται.Όπως είδατε, η παρασκευή του στο σπίτι είναι πολύ εύκολη, όλο κι’ όλο που χρειάζεστε είναι μόνο τρία πράγματαένα τηγάνι, ένα μύλο του καφέ (ή ένα σετ γουδί-γουδοχέρι) και το σωστό είδος ρυζιού, το κολλώδες Ταϊλανδέζικο ρύζι (το λένε ακριβώς έτσι, ή και “glutinous rice”, κολλώδες ρύζι δηλαδή). Κάποιοι λένε ότι κάνει και το “long grain rice” το μακρύκοκκο ρύζι, άλλοι πάλι θεωρούν ότι αυτός ο τελευταίος τύπος είναι πιο πυκνός, και δίνει μία ανεπιθύμητη θριφτή, αμμώδη, υφή στο τέλος.Σε κάθε περίπτωση, καλόν είναι, ακόμη και αν είστε φανατικοί της ταϊλανδέζικης κουζίνας, να φτιάχνετε μικρές ποσότητες, για να είναι πάντα φρέσκο.Και αν αναρρωτηθείτε πως και μου ήρθε να φτιάξω τοσταρισμένο ταιλανδέζικο ρύζι, ήταν η γεύση του που ξεχώριζε ανάμεσα στα άλλα αρώματα ενός ταιλανδέζικου πιάτου που έφαγα τις προάλλες στην εορταστική εκδήλωση της Πρεσβείας της Ταϊλάνδης στην Αθήνα, μίας πικάντικης ζεστής σαλάτας με χοιρινό (“Nam Tok Moo”), την οποία μπορείτε να βρείτε και στο site, που με έκανε να ενθουσιαστώ, να ψάξω να δω πως γίνεται και, τελικά, να το φτιάξω.