Όποια και αν είναι η συνταγή που επιλέξατε να ακολουθήσετε, θα πρέπει να τη χωρίσετε σε τόσα μέρη όσος και ο αριθμός των τσουρεκιών για τα οποία προορίζεται. Παίρνετε το ένα μέρος και δουλεύετε με αυτό, αφήνοντας τα υπόλοιπα να ξεκουράζονται.

Με δυνατές κινήσεις, ανοίγουμε τη ζύμη που έχουμε ξεχωρίσει, σε ένα κυλινδρικού σχήματος ζυμάρι, των 40 περίπου εκατοστών.

Κόβουμε αυτό το κυλινδρικός ζυμάρι στη μέση και μετά κάθε κομμάτι και πάλι στη μέση, χωρίζοντάς το έτσι σε τέσσερα ίσα μέρη των 10 εκατοστών.

Έχουμε λοιπόν 4 κομμάτια ζυμαριού, που το καθένα θα το ανοίξουμε και πάλι με δυνατές κινήσεις, πιέζοντας στη μέση και “τραβώντας” τα χέρια προς τις άκρες, σε επιμήκη και πάλι ζυμάρια, πιο λεπτά τώρα (όχι πάνω από 1 εκατοστό διάμετρο) και μήκους γύρω στα 45 με 50 εκατοστά. Εάν θέλουμε τσουρέκια πιο μακριά (αλλά και πιο λεπτά) σε σχήμα, ανοίγουμε τη ζύμη σε πιο επιμήκη κομμάτια. Να έχετε πάντως υπ’ όψιν ότι η ζύμη, επειδή είναι πολύ ελαστική, θα μαζέψει και 5 με 7 εκατοστά θα τα χάσει με …“το καλημέρα”.

Τοποθετούμε αυτά τα τέσσερα ζυμάρια μπροστά μας, παράλληλα το ένα με το άλλο, σε μία απόσταση γύρω στα 8 με 10 εκατοστά μεταξύ τους, να κατευθύνονται από απέναντι προς το μέρος μας. Στην πραγματικότητα, ο προσανατολισμός αυτός δεν παίζει κανένα ρόλο, αλλά έχει μεγάλη σημασία για την ευκολία που θα κάνουμε την πλέξη του τσουρεκιού.

Ααα, η πλέξη… Όσες μαμάδες έχουν κορίτσια, κόρες, θα γνωρίζουν σίγουρα πως μία “τετραπλή“ κοτσίδα, με τέσσερις ομάδες μαλλιών, είναι πολύ πιο δύσκολη στην πλέξη της από μία “τριπλή“. Πραγματικά δύσκολη! Ε, λοιπόν, εδώ θα την επιχειρήσουμε “επί χάρτου”, στον πάγκο μας… Και θα δείτε πόσο απλή είναι!

Τι κάνει λοιπόν ο Άκης; Για να κάνει τα πράγματα πιο εύκολα, ΑΡΙΘΜΕΙ τις λωρίδες ζύμης που έχουμε απλώσει μπροστά μας. Τοποθετεί δηλαδή από ένα αυτοκόλλητο χαρτάκι λίγο πιο πάνω από κάθε λωρίδα ζύμης και τα αριθμεί με τη σειρά, από το 1 (στα αριστερά) έως στο 4 (πάνω από τη δεξιά λωρίδα ζύμης).

Η επόμενη κίνηση είναι να πιάσουμε τις πιο απομακρυσμένες άκρες των λωρίδων ζύμης, να τις κυρτώσουμε προς το κέντρο και να τις ενώσουμε. Χωρίς όμως να χαλάσουμε την παραλληλία στο μεγαλύτερο μήκος των λωρίδων. Με λίγη πίεση, τις κολλάμε σταθερά.

Και εδώ αρχίζει η πλέξη τους, με το σύστημα 4-2 / 1-3 / 2-3. Τι να σημαίνει αυτό; Λοιπόν, πρόκειται για τρεις κινήσεις που θα επαναλαμβάνουμε πλέκοντας τις λωρίδες ζύμης, έως ότου εξαντληθεί το μήκος τους. Μετακινούμε με αυτή τη σειρά που λέει ο …αλγόριθμος την κάθε λωρίδα “από τη θέση που είναι, στη θέση που θα βρεθεί”. Μετακινούμε δηλαδή αρχικά τη δεξιά λωρίδα, από τη θέση 4, την περνούμε πάνω από τις άλλες και την πάμε στη θέση 2, την κάνουμε δεύτερη.

Κατόπιν παίρνουμε την πρώτη λωρίδα, τον αριθμό 1 και την μετακινούμε πάνω από τις άλλες, πηγαίνοντάς την στη θέση 3.

Τέλος, μετακινούμε τη δεύτερη και την πάμε στη τρίτη θέση. Τελειώσαμε! Έχοντας συμπληρώσει τις τρεις κινήσεις, τις επαναλαμβάνουμε για δεύτερη φορά, και για τρίτη και τέταρτη και για όσες έχουμε ακόμη άπλεκτο μήκος λωρίδων να πλέξουμε.

Όταν πια το ελεύθερο μήκος των λωρίδων είναι πολύ μικρό για να πλεχθούν για άλλη μία φορά, μαζεύουμε τις ελεύθερες άκρες προς το κέντρο. Έτοιμη η πλεξούδα μας! Απλά δοσμένα πράγματα, με μία απλότητα που μόνο ένας ικανός chef μπορεί να έχει στην περιγραφή του. Μπράβο του!

Τοποθετούμε το τσουρέκι μας πάνω σε στρωμένο με λαδόκολλα ταψί φούρνου και παίρνουμε να δουλέψουμε το δεύτερο μισό της ζύμης μας, εκείνη που είχαμε αφήσει μέσα στο μπολ.

Επαναλαμβάνουμε τις ίδιες κινήσεις (χωρισμός της στα τέσσερα, άνοιγμα σε κυλινδρικές λωρίδες ζύμης, πλέξη με το “σύστημα 4-2 / 1-3 / 2-3”) και για αυτό το δεύτερο μισό κομμάτι ζύμης μας. Το τοποθετούμε και αυτό πάνω στη λαδόκολλα λίγο παραπέρα από το προηγούμενο (επειδή όταν ψήνονται θα φουσκώσουν και θα απλωθούν).

Εδώ έχουμε τελειώσει με την πλέξη. Συνήθως (αλλά αυτό εξαρτάται από τη συνταγή σας), στο σημείο αυτό καλύπτουμε τα τσουρέκια με μεμβράνη (χαλαρή από πάνω τους, να μην τα πιέζει, ούτε και πετσέτα που θα τα βαραίνει) και τα αφήνουμε να φουσκώσουν για κάποιο χρόνο. Συνήθως ΔΕΝ θέλουν πολύ ώρα φούσκωμα στο σημείο αυτό, επειδή κάτι τέτοιο θα συνέβαλε στο να σπάσουν οι ίνες που έχουν δημιουργηθεί μέσα στη ζύμη και το τσουρέκια θα καταντήσει …κέικ. Τριάντα έως εξήντα λεπτά είναι αρκετός σαν χρόνος.

Μετά από αυτόν τον χρόνο, τα τσουρέκια θα έχουν φουσκώσει αρκετά και είναι έτοιμα για το φούρνο.Μην παραλείψετε να τα αλείψετε επιφανειακά με αυγό, για να πάρουν ωραίο χρώμα. Η συμβουλές ή του Άκη εδώ είναι να αλείφονται με ασπράδι, ελαφρά κτυπημένο, στο οποίο έχουμε προσθέσει και λίγο νερό.

Προτιμούμε στα τσουρέκια η επάλειψη να είναι με το ασπράδι και όχι τον κρόκο του αυγού, επειδή αυτός ο τελευταίος θα τους έδινε ένα πιο σκούρο χρώμα, θα έμοιαζαν να είναι αρπαγμένα εξωτερικά. Ενώ το ασπράδι τους δίνει μεν χρώμα, αλλά πιο απαλό και μία στιλπνάδα όπως θέλουμε να έχουν τα τσουρέκια. Η επάλειψη θέλει πινελάκι και γίνεται ΜΕ ΕΛΑΦΡΙΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΙΕΖΟΥΜΕ ΤΗ ΖΥΜΗ και μας υποχωρήσει, ξεφουσκώσει.