Ήρθαν στρουμπουλές και ωραίες από το περιβόλι του κυρ - Νίκου και στρογγυλοκάθησαν στον πάγκο της κουζίνας μου οι πατατούλες ...
Τις κοίταζα και έξυνα το κεφάλι μου όπως κάνω πάντα όταν δεν ξέρω τι μου γίνετε ...Αυτές έβγαλαν ένα αναστεναγμό και έπιασαν κουβέντα στο αλάτι που ήταν δίπλα τους ... Τι έχει η μαντάμ ;; ρώτησαν...
- Ααα δεν ξέρω εγώ ...απάντησε το αλάτι και δεν ξαναμίλησε μέχρι να του δώσω σήμα ...
- Λοιπόν , έχω μια ωραία ιδέα για σας , είπα ...
- Ωχ ... έκαναν μερικές ...πάλι με αβγά μας βλέπω ...
- Όχι ...απάντησα λακωνικά ...
- Τί ;; θα μας βράσετε όπως την άλλη φορά και χοροπηδάγαμε μια ώρα στο καυτό νερό;;
- Πατατοσαλάτα κάνω μόνο τον χειμώνα ...
- Εμείς πάντως με κοτόπουλο στο φούρνο δεν ξαναμπαίνουμε είπαν μερικές... διότι ο κύριος αυτός απλώνει τις φτερούγες του, μας αγκαλιάζει και μας φιλάει με πάθος ...δεν ξεκολλάει όλη την ώρα από πάνω μας ...
- Δεν έχω όρεξη για κρέας ...απάντησα...
- Να δεις , είπε κάποια , σε τίποτα γεμιστά θα μας βάλει γύρω - γύρω , να φυλάμε τις ντομάτες και τις πιπεριές μην φύγουν από το ταψί ...άλλη όρεξη δεν είχαμε ...
- Ρυζάκι , είχα χθες ...
- Επιτέλους μαντάμ , τι θα μας κάνετε ;; σκάσαμε ...
- Πρώτα - πρώτα θα σας περάσω από το τηγάνι , με λάδι μπόλικο , να πάρετε χρώμα γιατί είστε πολύ άσπρες ...
Και , κοιτάξτε τι σας έχω ...είπα χαμογελώντας και έβγαλα από το ψυγείο δύο μεγάλες μελιτζάνες ...
- Σας τόπα εγώ , δεν σας τόπα ;;; πετάχτηκε μια στρουμπουλή πατάτα ...μουσακά θα μας κάνει ...
- Πάλι μουσακά ;;