Επειδή οι ήσυχες συνταγές δεν είναι το φόρτε μου, είπα να κάνω κάτι τολμηρό ...
Έτσι πήγα να δω τι έχει το ψυγείο μου, να ανακατέψω τα υλικά μου , να κάνω φασαρία ...
- Μπόνζουρ...τους είπα σε άπταιστα Γαλλικά..
- Ωχ...μου απάντησαν αυτά...
- Λοιπόν, τους λέω...σήμερα θέλω να φτιάξω μια πικάντικη συνταγή ...γιαυτό μπείτε σε σειρά και πέστε μου ποιος ή ποια είναι πιο σέξι ...
- Εγώ εγώ πετάχτηκε πρώτη η γαρίδα...μόλις γδυθώ από τα σκληρά μου ρούχα μου πιάνουν το κεφαλάκι μου και μου δίνουν ρουφηχτά φιλάκια...δεν είμαι σέξι;
- Δεν είμαι σέξι εγώ , είπε το αρνάκι που πιάνουν τα παϊδάκια μου και τα γλείφουν με τις ώρες;
- Σιγά το πράμα, είπε το γουρουνάκι,έχετε δει πως γλυκοκοιτάζουν τις παντσέτες μου με τις καμπύλες και το λιπάκι; ουρές κάνουν...
Το κουνελάκι από δίπλα σκεφτόταν πως είναι δυνατόν να γεννάει τόσο συχνά αν δεν ήταν πολύ σέξι...
Και μόνο το κοτόπουλο δεν μίλαγε ...
- Λοιπόν αποφάσισα ...για μένα σήμερα το πιο ελκυστικό είναι το στήθος κοτόπουλου με διαφορά... είναι λευκό, στητό και όταν βγάλει το μπλουζάκι του είναι απίστευτα τρυφερό...
Το στήθος κοτόπουλου καθόταν ξαπλωμένο νωχελικά και ήταν παραδόξως αμίλητο...
Ήξερε πως θα του φερθώ πολύ ευγενικά...
Θα του έβγαζα το μπλουζάκι του απαλά , αυτό θα κοίταζε αλλού, καθότι ντροπαλό και μετά θα το τύλιγα για να μην είναι γυμνό με μια άσπρη πετσετούλα από αλευρότυρο...ειδική ύφανση για λευκά στήθη κοτόπουλου ...
Είχε βέβαια τις ενστάσεις του αλλά όταν μύρισε την παρμεζάνα ήταν αδύνατον να το συγ