Z chłodnikami zapoznałem się po pierwszym roku studiów; w drodze na praktykę naukową do Stacji Biologicznej Uniwersytetu Charkowskiego w Gajdarach. Był lipiec, gorące ukraińskie lato, a ja już dość długo czekałem na jakąś okazję w Zmiejowie - mieście rejonowym. I odczuwałem coraz większe pragnienie i... byłem po prostu niebywale głodny.
Obok dworca autobusowego znajdowała się jakaś zakładowa stołówka, zapewne o nazwie "Kołos".
I tam kredą na tablicy widniał napis: "svekolnik cholodnyj". To było to!
Chłodny bordowy płyn o kwaśnym, lekko słodkawym smaku. Zimna. Bardzo zimna. A w niej trochę plasterków ogórków i buraczków. I łyżka gęstej, naprawdę gęstej śmietany w kolorze jasnej kości słoniowej. Jakież to było smaczne... Pamiętam do dziś!