Έβαλα μισή κατσαρολίτσα νερό να βράζει με ένα φλυτζάνι φακές (το φλυτζάνι για την ακρίβεια ήταν αυτό το δώρο που είχε ο καφές Λουμίδης προ καιρού με τρέσα μωσαϊκού ή κάτι τέτοιο, ενώ οι φακές μου ήταν μισές της μπράντας Α-Β Βασιλόπουλος και του πουλιού το γάλα, οι άλλες μισές της Μαρινόπουλος το πιο φτηνόη καλή νοικοκυρά με την κουτάλα κλώθει λέει η μάνα μου)

Αφού έβρασαν αρκετά (εντωμεταξύ πήγα και διάβαζα το περιοδικό μου ξάπλα), τις σούρωσα, ξαναπρόσθεσα νερό να ξαναβράσουν και τις ξανασούρωσα. Μετά το δεύτερο σούρωμα, τις έβαλα στην κατσαρόλα χωρίς νερό στην αρχή και έκανα την προσευχή* μου μέχρι να ανοίξω το ψυγείο, μην κολλήσουν, από το οποίο ήθελα να βγάλω τον χυμό πορτοκάλι που δεν είχα... Έτσι έβγαλα το χυμό Life μανταρινάδα! Πρόσθεσα τόσο χυμό που ούτε καν σκέπασα τις φακές καλά-καλά. Μετά πρόσθεσα και νερό, όσο να σκεπαστού καλά. Έβραζαν αυτές κι εγώ πήρα τρία καρότα και τα έξυσα απ΄ έξω και μετά τα έτριψα στον τρίφτη (εμ.. πού; στον τοίχο...;). Είδα ότι θα πήγαινε στα σκουπίδια ο άνιθός μου, οπότε προτίμησα να πάνε στον σκουπιδοφάγο του στομαχιού μου. Τον καθάρισα και τον ψιλόκοψα. Τα έριξα όλα μπλουμ στην κατσαρόλα. Μια πιπεριά «κέρατο» που θα είχε την ίδια τύχη με τον άνιθο μου χαμογέλασε και την ψιλόκοψα κι αυτήν. Έριξα λίγο αλάτι, στη μύτη του μαχαιριού έπιασα λίγη κανέλλα και λίγο τριμμένο γαρύφαλλο και τα έριξα μέσα για άρωμα, μαζί με τρία σπυριά πιπέρι. Τρεις ντοματούλες φρέσκιες τριμμένες για χυμό. Τελευταίο βράσιμο και έτοιμες οι φακές!

Εχτές που δεν νήστευα το λάδι, πρόσθεσα από πάνω ωμό φρέσκο ελαιόλαδο (από το χωριό μου με μηδέν οξέα). Σερβίρισα τον εαυτό μου στο κρεβάτι κάτω από το aircondition, με μία φέτα ψωμί με προζύμι, και ένα πιατάκι με λίγη ταραμοσαλάτα και πράσινες ελιές. Ήπια, νεράκι του Θεού και Τον δόξασα που έφαγα σαν πριγκήπισσα (τουλάχιστον).

Σήμερα, δεν έφαγα λαδάκι με τις φακές μου, όπως ούτε εσείς που τις δοκιμάσατε.