Τα μάτια ακόμη βαριά από το χθεσινό ξενύχτι.

Το μυαλό άδειο. Και η διάθεση για ρεπετισιόν, το ίδιο. Ξυπνάει ο λοκατζής μέσα μου. “Επιχείρηση σκούπα”. Η μητέρα όλων των μαχών. Εκκαθαριστική αποστολή στο ψυγείο. Ο Θεός σώζει τη βασίλισσα Όχι, αυτό είναι από άλλη ιστορία. Η δικιά μας δεν θα έχει δράκους …..

Μόνο να προλάβω πριν ξυπνήσουν οι υπόλοιποι. Και μαζί και οι απαιτήσεις τους.

Βουτάω το πιο ευρύχωρο τηγάνι που βρίσκω και ρίχνω μέσα λίγο λάδι να ζεσταθεί.

Προσθέτω τις πιπεριές κομμένες σε ροδέλες (εσείς μπορείτε να τις κόψετε είτε σε ροδέλες είτε σε λεπτές λωρίδες), το κρεμμύδι, σε ροδέλες κι αυτό και τη γλυκοπατάτα σε λεπτές στρογγυλές φέτες

Άφησα τα χορταρικά μέχρι να μαλακώσουν καλά.

Έσβησα κατόπιν με το κρασί. Αν επιλέξτε κάποιο μπράντυ, θα γίνει ακόμη πιο αρωματικό το πιάτο. Εμένα μη μου μιλάτε για ποτό σήμερα.....

Στη συνέχεια, πρόσθεσα τα κομμάτια της γαλοπούλας. Όλα. Έχω “γυαλίσει” κάθε κόκκαλλο, κάθε χόνδρο, και τα έκοψα σε μέγεθος μπουκιάς ή και μικρότερα. Όχι μεγαλύτερα. Θέλω να “ρουφήξουν” και να “ρουφηχθούν”. Πραγματικά ολέθρια σχέση.

Τελευταία προσθέτω και τη γέμιση.

Ανακατεύω τα υλικά στο τηγάνι να αναμειχθούν καλά και, χαμηλώνοντας το μάτι, σκεπάζω το τηγάνι και αφήνω το φαγητό να μαγειρευθεί. Αρκετή ώρα.

Ίσα που θα προλάβετε να καθαρίσετε (έχουμε πει, σε... άλλο επεισόδιο, το πώς) και να χοντροκόψετε τα μανιτάρια σας. Προσθέστε τα αμέσως, να πάρουν και αυτά τη δόση τους από τις νοστιμιές. Ζηλιάρικα όπως είναι, θα ρουφήξουν πολλές. Γι’ αυτό τα προσθέτουμε στο τέλος.

Εγώ είχα στη διάθεσή μου μια χαρτοσακούλα αποξηραμένα μανιτάρια πορτσίνι, λάφυρο (ακριβοπληρωμένο) από μία πρόσφατη επιδρομή στο Nemi, ένα χωριουδάκι έξω από τη Ρώμη. Τα έβαλα να μουσκέψουν για λίγα λεπτά σε χλιαρό νερό, και όταν το μαγείρεμα είχε προχωρήσει αρκετά, τα προσέθεσα και αυτά στο τηγάνι. Και μαζί τους. Και, βέβαια, προσέθεσα και τον υπέροχο ζωμό στον οποίο μετατράπηκε το απλό νεράκι μέσα στο οποίο μούλιασαν.

Του ‘δωσα μια και ανέβασα ξανά την ένταση, να εξατμισθούν κρασί και νερό και να δέσει η σαλτσούλα.

Όταν πέντε λεπτά αργότερα άνοιξα το καπάκι, το φαγητό ήταν έτοιμο. Ήρθε κι έδεσε η σάλτσα, αμοληθήκαν τα αρώματα, μοσχοβόλησε το σπίτι. Ο καλύτερος τρόπος να ξυπνάς ένα πρωί αργίας.

Πριν αρχίσουν, λοιπόν, να μαζεύονται, ας ολοκληρώσω την εκκαθαριστική επιχείρηση. Τι άλλο υπήρχε στο ψυγείο ; Μία μεγάλη ποσότητα από..... λειριά μαγειρεμένα με κιμά. Τι είναι τα λειριά ; α, δεν τα ξέρετε ; Ούτε και εγώ μέχρι πριν από μία εβδομάδα. Η κουνιάδα μου (ένα και εβδομήντα –περίπου- και πενήντα κιλά –σκάρτα-) ικανοποίησε την περιέργειά της, τα αγόρασε στο supermarket αλλά... έως εκεί. Και μας τα έδωσε. Τα κάναμε λοιπόν με κιμά, μας άρεσαν εξαιρετικά, αλλά συνέπεσαν με καμμιά δεκαριά άλλα πιάτα και έτσι έμεινε μία ικανή ποσότητα.

Άδειασα, λοιπόν, το τηγάνι όπου μόλις είχα μαγειρέψει, όχι, δεν το έπλυνα, εκεί μέσα προσέθεσα λίγο λάδι (OLIO) ακόμη (τώρα πιά θα ξέρετε το πάθος μου, μου αρέσει να ανακατεύω τις γεύσεις) και, μόλις ζεστάθηκε, του έριξα λίγη τριμμένη καυτερή πιπερίτσα (μπούκοβο για τις βορειότερες), από την παραγωγή του περσινού καλοκαιριού (PEPERONCINO) αλλά και δύο σκελίδες σκόρδο (AGLIO).

Σε αυτό το αρωματισμένο τηγάνι έριξα το ζυμαρικό μας (μαζί με τον κιμά, βεβαίως βεβαίως), τα άρχισα στις..... γρήγορες (βόλτες) για να απορροφήσουν τα αρώματα αλλά και να μη προλάβουν να μαλακώσουν άλλο.Σας θυμίζει καθόλου “aglio, olio, peperoncino ”? Στην πολύ πιο πλούσια εκδοχή του, βέβαια.

Και όμως, τους πρόλαβα. Θα ξυπνήσουν σ’ ένα κόσμο γεμάτο αρώματα, που το φαί είναι ζεστό και το κρασί κρύο.

Αμάν, το κρασίιιιι....... Ξέχασα να βάλω το κρασί στο ψυγείο. Άντε γειάααααα...