Βράζουμε το κοτόπουλο, τα αυγά, τις πατάτες και τα καρότα.

Το “παραπροϊόν” αυτού του βρασμού είναι ένας εξαιρετικός ζωμός, τον οποίο μπορούμε να κρατήσουμε στο ψυγείο (ή την κατάψυξη) για επόμενες χρήσεις του. Εγώ επέλεξα να βράσω πρώτα τα λαχανικά και στη συνέχεια, μέσα στο ζωμό τους (προσθέτοντας και άλλο νερό, βέβαια) να βράσω και τα κομμάτια του κοτόπουλου.

Ψιλοκόβουμε τα υλικά μας. Τα κόβουμε όσο πιο μικρά μπορούμε.

Τα κομματάκια του κοτόπουλου θα προσδιορίσουν περί τίνος πρόκειται, τι βρίσκεται στο πιάτο μας. Γι’ αυτό επέλεξα να είναι μεγαλύτερα από αυτά των άλλων υλικών και, ως προς τη ποσότητά τους, περισσότερα. Επίσης, αντικατέστησα το “σφικτό” και “στεγνό” κρέας του στήθους του, με το πολύ γευστικότερο και πιο “φιλικό στον ουρανίσκο” κρέας, ψαχνό πάντα, από τα μπούτια του.

Βάζουμε όλα τα υλικά σε ένα μεγάλο μπολ, προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι και την μαγιονέζα και τα ανακατεύουμε για 2-3 λεπτά.

Ακριβώς. Με τη διαφορά ότι εγώ επέλεξα να δώσω μια ξεχωριστή και γευστική σπιρτάδα στη σαλάτα, προσθέτοντας και μία ικανή ποσότητα πικάντικης μουστάρδας Dijon. Ακόμη, ακλουθώντας τις υποδείξεις της evdova σε άλλη κοτοσαλάτα, προσέθεσα στραγγιστό γιαούρτι (καμουφλάροντας έτσι την γνώριμη γεύση της μαγιονέζας), αλλά και μπαχάρι. Αυτό, λοιπόν, το προσέθεσα τριμμένο ή κομμένο σε δύο-τρία κομμάτια, στο κοτόπουλο κατά τον βρασμό του. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Ακόμη, προσέθεσα (για δροσιά αλλά και για χρώμα) μία πράσινη και μία κόκκινη πιπεριά, σε μικρά τραγανά κομματάκια. Ας είναι καλά ο Alex και η δική του πρόταση. Τέλος, προσέθεσα κάπαρη και τρία ψιλοκομμένα βλαστάρια γλιστρίδας (ολόκληρα, όχι μόνο τα φύλλα της) και γέμισε “άρωμα μεσογείου” η σαλάτα. Το κάρυ που πρόσθεσα της έδωσε και λίγο εξωτικό τόνο, όπως και ένα όμορφο κιτρινωπό χρώμα.

Βάζουμε τη σαλάτα στο ψυγείο για τουλάχιστον 2 ώρες.

Εγώ είχα το περιθώριο και την άφησα ολόκληρο το βράδυ. Δεν το μετάνιωσα καθόλου

Αφού τη βγάλουμε την ανακατεύουμε ακόμα λίγο και έτοιμη για σερβίρισμα.

Μετά και αυτό το τελευταίο ανακάτεμα, προσέθεσα κάποιες ροδέλες πράσινης και κόκκινης πιπεριάς στην επιφάνεια της σαλάτας, για διάκοσμο.

Τι διάκοσμο, δηλαδή, με την πρώτη “επίθεση” πάνε και οι πιπεριές, πάει και ο διάκοσμος. Όταν άρχισαν να “βουτάνε” τα πιρούνια, δεν σταμάτησαν παρά μόνο όταν το μπωλ είχε αδειάσει ΕΝΤΕΛΩΣ.