Οι ωραίες ημέρες της Άνοιξης επέστρεψαν. Ο κήπος έχει πια μία οργιώδη βλάστηση. Ανάμεσα στα διάφορα που ξεφυτρώνουν σε κάθε γωνιά του, άτακτα ή φυτεμένα, εντόπισα μία ρίζα φασκόμηλου. Αλιφασκιά, φερμένη το περασμένο καλοκαίρι από μια βουνοπλαγιά στην Ιθάκη. Με λίγο χώμα, άντεξε το ταξείδι, φυτοζωούσε όλο το χειμώνα και να τη τώρα που έχει πετάξει “κάτι φύλλα να!!!” Λευκοπράσινα και με ένα απαλό χνουδάκι, ανάμνηση λες, από εφηβικές απολαύσεις.Η πρώτη μου επαφή με το φασκόμηλο ήταν τυχαία, εδώ και καιρό όμως, είναι από τα αγαπημένα αρωματικά φυτά στο σπίτι μας. Άκουσα τον Καλλίδη να χαρακτηρίζει το δενδρολίβανο σαν το “πριγκιπόπουλο των μυρωδικών”. Για εμένα, ο αναμφισβήτητος βασιλιάς τους, το σκόρδο, έχει περισσότερους του ενός διαδόχους, τον βασιλικό αλλά και την αλιφασκιά (ή φασκόμηλο).Η συνταγή που ακολουθεί είναι μία παραλλαγή, μία βελτιωμένη εκδοχή μίας ανάλογης, ήδη ανεβασμένης στο site, Τραγανά φυλλαράκια φασκόμηλου. Μία εξαιρετική λύση για μεζεδάκι σε ένα καλοκαιρινό μπουφέ. Ανάμεσα στα vol-au-vent, τα ψητά λαχανικά, τα καλαμάκια και τις άλλες ραφιναρισμένες κατασκευές σας, θα μοιάζουν .....Σταχτοπούτες. Πιστέψτε με, θα έχουν και την τύχη της θα γίνουν η πρώτη επιλογή των “εκλεκτών της βραδιάς” σας, τελειώνοντας πριν το καταλάβετε, επιβεβαιώνοντας την παροιμία “τα ράσα δεν κάνουν τον παπά”.Συνταγή ταχύτατη και πανεύκολη στην ετοιμασία της, μπορεί να σας βγάλει ασπροπρόσωπους και σαν ορεκτικό σε ένα γεύμα σας ή σαν συνοδευτικό σε κάποιο μπάρμπεκιου.

Λίγα μυστικά ακόμα

[1] Εάν το λάδι είναι καυτό, αρκούν 10 δευτερόλεπτα τηγάνισμα από κάθε πλευρά. Μην ξεχασθείτε και τα αφήσετε πολύ, μαυρίζουν (δείτε –δυστυχώς– φωτογραφίες). Το χρώμα πρέπει να είναι χρυσό-ξανθο, όχι καφετί). Και το πιο ωραίο είναι να τα δείτε πως φουσκώνουν αμέσως μόλις πέσουν μέσα στο λάδι.[2] Τηγανίζουμε τα φυλλαράκια λίγα λίγα, όχι όμως και δύο-δύο. Θα χάσετε έτσι χρόνο, θα κάψει πολύ το λάδι και θα μαυρίζουν γρήγορα. Φροντίστε να είναι μεγαλούτσικο το τηγάνι ώστε να χωράει άνετα 4-5 φυλλαράκια και έτσι να σας τηγανισθούν σε 4 φορές. Εάν έχετε και βοήθεια, ένας να τα βουτάει στο κουρκούτι και να τροφοδοτεί το τηγάνι διαρκώς και ο άλλος να τα γυρίζει “στο φτερό“, χωρίς πολλή καθυστέρηση, είναι ό,τι καλύτερο.Το κουρκούτι θα μπορούσε να γίνει και με σόδα αντί για την μπύρα. Η επιλογή της δεύτερης, όμως, κάνει το κουρκούτι να φουσκώσει περισσότερο κατά το τηγάνισμα. Και αφήνει και μία ωραία –πικρούτσικη– γεύση στον ουρανίσκο.Μαζί με τα φύλλα του φασκόμηλου μάζεψα και 4-5 κολοκυθο-ανθούς, έτσι για “συντροφιά” (Φαίνονται στις φωτό). Σας πληροφορώ ότι κάναν απολαυστική παρέα!!!Εάν πρόκειται να τα φτιάξετε για “για ίδια κατανάλωση”, 20 φυλλαράκια είναι μάλλον πολλά. Και κρύα δεν λένε και πολλά πράγματα. Μειώστε, λοιπόν, στα μισά τον αριθμό τους (έτσι είναι οι φωτογραφίες) και ακολούθως και τις ποσότητες των υπόλοιπων υλικών. Για το ασπράδι μη νοιάζεστε, κτυπήστε το ολόκληρο, θα τα κάνει πιο φουσκωτά. Καλή επιτυχία !!!Και... προς αποφυγήν πάσης παρεξήγησης, το χεράκι με τον μάρτη που εμφανίζεται στις φωτογραφίες, ΔΕΝ είναι δικό μου (τον δικό μου τον... έχω ήδη κρεμάσει σε μία τριανταφυλλιά για να τον πάρουν τα πουλάκια όταν φτιάχναν τη φωλιά τους)